Ο παράδρομος της Λεωφόρου Ποσειδώνος στη Βουλιαγμένη, δίπλα στο πάρκο της περιοχής, σφύζει από ζωή, ιδιαίτερα τα καλοκαίρια. Πάνω του στοιβάζονται café και εστιατόρια που ατενίζουν τον Σαρωνικό μέσα από τα φυλλώματα των δέντρων. Ανάμεσά τους, έπιασε πρόσφατα πόστο και το εστιατόριο Σύναξις της Χριστίνας Παππά και του Δημήτρη Παππά. Το όνομά του μαρτυρά την επιθυμία των δημιουργών του για την ανάδειξη του εστιατορίου σε σημείο σύναξης των φίλων της ελληνικής κουζίνας και η αμφίεσή του, με την πτυσσόμενη οροφή, την προσθήκη φυσικής πέτρας στους τοίχους, τα απαλά γήινα χρώματα και τον αβίαστο συνδυασμό μάρμαρου και ξύλου, παραπέμπει σε εξοχική, χαλαρή και απόλυτα προσεγμένη, αυλή.
Το γευστικό ρεπερτόριο του Σύναξις είναι σχεδιασμένο από τον Γιάννη Μπάμπαλη (Beefbar Mykonos, 2 αστέρια FNL). Ο βραβευμένος σεφ πέρασε αρκετά φεγγάρια σε κουζίνες του εξωτερικού παρουσιάζοντας γεύσεις της ελληνικής κουζίνας, δοσμένες μέσα από τις προσωπικές του προτιμήσεις και τη δικιά του οπτική. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να κάνει το ίδιο και στην Ελλάδα. Στο μενού του εστιατορίου παρελαύνουν δελεαστικές επιλογές – από παραδοσιακές αλοιφές, πίτες και σαλάτες έως μαγειρευτά και πιάτα σχάρας, ενώ σύντομα στο γευστικό πλάνο θα μπουν και οι σούβλες. Η ανοιχτή φωτιά έχει την τιμητική της, με το κάρβουνο να προσθέτει όμορφες καπνιστές νότες στις πρώτες ύλες που περνούν από πάνω του, και οι επιδόσεις της κουζίνας, η οποία δεν έχει κάνει ακόμη το official ντεμπούτο της, βρίσκονται ήδη σε πολύ καλό επίπεδο. Τα προϊόντα του εστιατορίου προέρχονται από εγχώριους παραγωγούς, με εξαίρεση τα κρέατα που, προς το παρόν, προμηθεύονται κυρίως από την Ισπανία. Η αναζήτηση για ελληνικές φάρμες έχει ήδη ξεκινήσει και στα σχέδια της κουζίνας είναι, επίσης, να γίνεται η διαχείριση και η ωρίμανση των κρεάτων σε ειδικούς θαλάμους του εστιατορίου για τρεις με τέσσερις βδομάδες.
Στην πρώτη μου επίσκεψη στο Σύναξις, το δείπνο μου ξεκίνησε με τυροκαυτερή, που είχε εξαιρετική υφή και ήταν ωραία πικάντικη αλλά πιο όξινη από ότι θα ήθελα, με τζατζίκι, που έπαιρνε φρεσκάδα από τη διακριτική προσθήκη άνηθου μα υστερούσε στο σκόρδο, και με εθιστικά νόστιμη λεπτή, χειροποίητη πιτούλα, πασπαλισμένη διακριτικά με μυρωδικά, η οποία ταίριαζε γάντι με τις αλοιφές. Δροσερή ήταν η σαλάτα με ξεφλουδισμένες, ώριμες ντομάτες και ιδιαίτερη, γευστικότατη μα με περισσότερη αψάδα από ότι θα προτιμούσα, αυτή με τα φύλλα μαρουλιού με τρίμματα χαρουπιού, φρέσκο κρεμμύδι, τριμμένη ξερή μυζήθρα και λαδολέμονο, στο οποίο είχε προστεθεί ελάχιστο τζίντζερ. Η ψημένη στη σχάρα σπανακοτυρόπιτα με χειροποίητο φύλλο, γεμισμένο με ωμό σπανάκι και φέτα, εμφανίστηκε σε σχήμα μισοφέγγαρου. Τα ντεσιμπέλ της απόλαυσης που πρόσφερε θα ανέβαιναν αρκετά αν το σπανάκι επισκεπτόταν και αυτό τα κάρβουνα πριν εισχωρήσει στο τραγανό φύλλο ενώ εξαίσιος σύντροφός της ήταν το dip με ξινόγαλο, λίγο σκόρδο, λάδι άνηθου και λάδι τσίλι.
Στα μαγειρευτά, τα βαθιάς νοστιμιάς al dente μπουκατίνι με σιγομαγειρεμένα μοσχαρίσια μάγουλα και κρέμα γραβιέρας είναι μοιραίο να αναδειχθούν σε best seller του εστιατορίου αλλά γευστικά ήταν και ο κόκορας παστιτσάδα με καλοβρασμένες χυλοπίτες και τριμμένη ξερή μυζήθρα, η παραδοσιακή γουρουνοπούλα φούρνου με πατατούλες και τα ορφανά πολίτικα γεμιστά με κανέλα, κουκουνάρι και σταφίδες, που κάθε άλλο παρά ορφανά ήταν σε γεύση.
Καλοψημένο και ζουμερό ήταν το πασπαλισμένο με αλάτι και ρίγανη μοσχαρίσιο συκώτι σχάρας, που στέκονταν σε απαλή στρώση από τριμμένη ντομάτα, ξύδι, ελαιόλαδο και πιπέρι. Ο λεπτοκομμένος χοιρινός λαιμός πέρασε από τηγάνι και σχάρα πριν καταφτάσει στο τραπέζι με αφράτη πίτα, ψιλοκομμένο κρεμμύδι και ντομάτα και τα πεντανόστιμα μπιφτεκάκια έκαναν την εμφάνισή τους ξαπλωμένα σε μια εξίσου νόστιμη και βελούδινη σάλτα μα βάση το γιαούρτι, συνοδευόμενη από καμένη ντομάτα, λαδολέμονο και θυμαρόλαδο ενώ στο μεστό κεμπάπ γινόταν εκπληκτικό παιχνίδι ανάμεσα στον πρωταγωνιστή, που ήταν ο μοσχαρίσιος κιμά, και στα βότανα, τα μυρωδικά και τον κιμά από κρέας προβατίνας που συμμετείχαν στο μίγμα. Ευχαριστήθηκα πολύ και τα αρνίσια παϊδάκια. Ήταν πιο χοντρά κομμένα από ότι συνήθως προτιμώ – κάτι που στο Σύναξις δεν αφαιρούσε κανέναν πόντο από το όλο γευστικό σύνολο – και άψογα ψημένα, με ζουμερό κρέας και φινετσάτα τραγανό λιπάκι. Στα επιδόρπια δοκίμασα την καρυδόπιτα με γκανάζ λευκής σοκολάτας και παγωτό κανέλα.
Το Σύναξις έχει αρχίσει να δέχεται επιλεκτικά τους πρώτους του καλεσμένους με στόχο να ανοίξει και επίσημα τις πόρτες του στις 4 Απριλίου. Αρχικά θα λειτουργεί τα βράδια και το μεσημέρι του Σάββατο και της Κυριακής. Από τον Μάιο, όμως, και μετά θα παραμένει ανοιχτό για μεσημεριανό και βραδινό όλες τις μέρες.
Info: Λεωφόρος Ποσειδώνος 17, Βουλιαγμένη, τηλ.: 210 8900 216
*Φωτογραφίες: Άννα Τασιούλα