Οι εκθέσεις κρασιού δεν λένε παρά την μισή αλήθεια. Ναι, σίγουρα μπορείς να κάνεις τις συγκρίσεις σου και να αποκτήσεις μια σφαιρική εντύπωση για ότι σε ενδιαφέρει, όμως «χάνεις» το σωστό ποτήρι, την ιδανική θερμοκρασία και την (καθοριστική!) γενναιόδωρη ποσότητα στο ποτήρι. Επιπρόσθετα χάνεις και τον χρόνο, την πολυτέλεια του να μείνεις ώρα μπροστά σε ένα κρασί και να το δεις να εξελίσσεται προς το καλύτερο ή το χειρότερο.
Η Μαντινεία Deux Cipres από το Κτήμα Σπυρόπουλου σίγουρα ακολουθεί το πρώτο σενάριο και αυτός είναι ο λόγος που μου είχε φανεί αδιάφορη σε δύο εκθέσεις. Μάλιστα αυτό το single vineyard Μοσχοφίλερο –το οποίο χαρακτηρίζεται από την πλήρη «εξαφάνιση» του στο διαδίκτυο- παρουσιάστηκε αρχικά το ίδιο σνομπ και εντός οικείας. Ή ακριβέστερα αντιπαθητικό, αφού και η απουσία «πρασινάδας» κάνει το χρώμα να φαίνεται ότι έχει …δέκατα και το άρωμα αχλαδιού, λευκόσαρκου ροδάκινου και γκρέιπφρουτ φαίνεται αρκετά ώριμο.
Όμως λίγη ώρα στο ποτήρι και όλα αλλάζουν, με το κρασί –το οποίο υποθέτω ότι παίρνει το όνομά του από δύο κυπαρίσσια που υπάρχουν κάπου στον αμπελώνα- να σου σκάει ένα πλατύ χαμόγελο δυόσμου, λίτσι, τσακμακιού και κατιφέ, κάνοντας σε να συνειδητοποιήσεις πόσο όμορφο είναι. Και αν ακόμα είσαι μπερδεμένος, το στόμα δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αμφισβητήσεις: πιο πληθωρικό από ένα τυπικό Μοσχοφίλερο, επαναλαμβάνει την ζωντάνια του και την υπερτροφοδοτεί με ισχυρή δόση οξύτητας, υφάλμυρη παρουσία και μακρύ, πικάντικο τελείωμα.
Σε αυτή την περίπτωση το Riedel Veloce Sauvignon Blanc ανέδειξε στο μέγιστο αυτό το ιδιαίτερο Μοσχοφίλερο, με την βοήθεια και των 8-10οC. Ένα πλατό με εκλεκτά λευκά τυριά είναι το πρώτο ταίριασμα που μου έρχεται στο μυαλό, ενώ καρπάτσιο και Ceviche ντελικάτων θαλασσινών (μπαρμπούνι, γαρίδα) το δεύτερο. Φυσικά σαλάτες με εσπεριδοειδή και τηγανιτά ορεκτικά δεν θα πρέπει επ’ ουδενί να αποκλειστούν.
Σε αντίθεση με ένα κλασικό ΠΟΠ blend διαφόρων αμπελώνων όπου κανείς προσδοκά να συναντηθεί με την τυπικότητα, σε μια single vineyard cuvee ο ξεχωριστός χαρακτήρας πρέπει να είναι το πρώτο ζητούμενο. Και το Deux Cipres τον χαρίζει αναμφίβολα, έστω και αν αρχικά σου βγάζει λίγο το λάδι! Μάλιστα αν σερβίριζα ξανά μια φιάλη θα επιχειρούσα μισάωρη μετάγγιση σε καράφα, όμως σίγουρα θα προτιμούσα να αναβάλω το άνοιγμα. Όχι προφανώς για να γλυτώσω τον κόπο αλλά επειδή αυτή η premium Μαντίνεια θα απογειωθεί μετά από 2-3 χρόνια στο κελάρι.
Μια ξεχωριστή όσο και μοναδική έκφραση της σημαντικής ονομασίας προέλευσης, που μας αποκαλύπτει ένα ακόμα από τα κρυμμένα πρόσωπά της.
Βαθμολογία: 8/10.