Η αλήθεια είναι πως και εγώ θα αγνοούσα την ύπαρξη του αν δεν ήταν μέσα στο soundtrack μιας από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες, το Die Hard. Με τα χρόνια όμως το συγκεκριμένο τραγούδι απέκτησε μια ξεχωριστή θέση επειδή περιγράφει σε ένα σημείο κάτι που σπάνια καταγράφεται στη χριστουγεννιάτικη μουσική: το εορταστικό τραπέζι.
Είναι από τις φορές που δεν θα καταπιαστώ με ένα τραγούδι από τον χώρο της ευρύτερης rock μουσικής και αυτό γιατί το συγκεκριμένο είδος απέφευγε συστηματικά να μιλήσει για ένα τραπέζι μέσα στο σπίτι. Πάντα ήταν πιο ανεξάρτητο, πιο επαναστατικό, πιο ατίθασο, πιο έξω από τις ζώνες ασφαλείας του καθενός. Αντίθετα με το hip hop που χρησιμοποίησε πολλές φορές το φαγητό στο σπίτι ως εικόνα μνήμης και γεωγραφίας.
Οι Run-D.M.C. μιλούν για τα Χριστούγεννα στο Hollis του Queens με τρόπο πολύ απλό και συγκεκριμένο. Αναφέρουν ανθρώπους, χώρο και φαγητό. Οι στίχοι δεν λειτουργούν αφαιρετικά, συναισθηματικά και με άλυτους γρίφους που ο ακροατής ερμηνεύει ανάλογα την αντίληψη του. Οι Run-D.M.C. καταγράφουν μια μέρα πως κυλάει μέσα σε ένα σπίτι και το φαγητό είναι το βασικό στοιχείο.
Κοτόπουλο, mac n cheese και λαχανίδες. Και τα τρία φαγητά έχουν ξεκάθαρη σχέση με τα Χριστούγεννα στις αφροαμερικανικές οικογένειες των μεγάλων πόλεων. Είναι από τα πιάτα που δεν συγκαταλέγονται σε αυτά που αποκαλούμε «εορταστικά» αλλά επιλέγονται επειδή εξυπηρετούν αυτό που απαιτεί η συγκεκριμένη μέρα: πολλούς ανθρώπους, διαφορετικές ώρες και συνεχή ροή στο τραπέζι.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, και ειδικά στις αστικές αφροαμερικανικές κοινότητες, το κοτόπουλο έχει σταθερή παρουσία στα χριστουγεννιάτικα τραπέζια. Δεν παίρνει τον ρόλο της γαλοπούλας, ούτε μπαίνει στη θέση ενός μεγάλου ψητού. Υπάρχει παράλληλα, συχνά ως το βασικό κρέας που μπορεί να φαγωθεί εύκολα, σε διαφορετικές στιγμές της ημέρας. Το κοτόπουλο προσφέρει πρακτικότητα. Μαγειρεύεται σε μεγάλες ποσότητες, κόβεται εύκολα και τρώγεται απ’ όλους. Τηγανητό ή ψητό, ψιλοκομμένο ή σε μεγάλα κομμάτια, μπορεί να μείνει διαθέσιμο όσο το σπίτι γεμίζει και αδειάζει από κόσμο. (Το τραγούδι γράφτηκε άλλωστε την δεκαετία του 80, τότε που δεν χρειαζόταν να προσκαλέσεις κάποιον 2 μήνες πριν για να έρθει σπίτι σου, με συγκεκριμένο dress code και με προσωπική πρόσκληση στο instagram).
Από όλα τα φαγητά που εμφανίζονται στα χριστουγεννιάτικα τραπέζια στις Ηνωμένες Πολιτείες, το mac n cheese έχει τη μεγαλύτερη διάρκεια. Σε πολλά σπίτια θεωρείται απαραίτητο στοιχείο του τραπεζιού, επειδή μπορεί να καλύψει διαφορετικές ανάγκες και δεν παίζει τον ρόλο απλώς ενός συνοδευτικού πιάτου. Ένα πιάτο που έχει αναφερθεί επίσης στο ”Macaroni and cheese” του Young Thug, στο “Chains & Whips” των Clipse και στο “Fried Chicken” του Nas. Το mac and cheese είναι φαγητό που απευθύνεται σε όλους. Σε παιδιά, ενήλικες, ανθρώπους που δεν τρώνε κρέας ή προτιμούν κάτι απλό, ένα πιάτο που όλοι βρίσκουν κάτι γνώριμο και οικείο. Τις γιορτές μαγειρεύεται συνήθως σε μεγάλες ποσότητες, σε ταψιά που μπαίνουν στον φούρνο και μένουν ζεστά για ώρα. Σερβίρεται ξανά και ξανά χωρίς να χάνει τον χαρακτήρα του. Γενικά είναι ένα πιάτο που στην ποπ κουλτούρα έχει καταγραφεί ως φαγητό οικογενειακής συγκέντρωσης και όχι ως κάτι περιστασιακό.
Οι λαχανίδες έχουν ιδιαίτερη σημασία στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι των αφροαμερικανικών οικογενειών. Είναι ένα φαγητό που απαιτεί χρόνο μιας και σιγομαγειρεύεται για ώρες, συνήθως μαζί με καπνιστό κρέας, ζωμό ή απλώς με αλάτι και μια λιπαρή βάση μέχρι τα φύλλα να χάσουν τη σκληρότητα τους. Δίπλα στο τηγανητό ή ψητό κοτόπουλο και το mac n cheese, οι λαχανίδες προσφέρουν οξύτητα, πικράδα και υγρασία. Δεν είναι από τα συνοδευτικά που τρώγονται σε μεγάλες ποσότητες αλλά η παρουσία τους εξυπηρετεί απόλυτα τη λογική του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού. Αντέχουν στο ξαναζέσταμα, βελτιώνονται όσο περνάει η ώρα και δεν χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή στο σερβίρισμα.
Το κομμάτι ακούγεται στην αρχή του Die Hard, μέσα στη λιμουζίνα που οδηγεί τον John McClane από το αεροδρόμιο του Λος Άντζελες προς το Nakatomi Plaza. Προφανώς η επιλογή δεν είναι τυχαία μιας και από την αρχή της ταινίας δηλώνει ότι είναι Χριστούγεννα και τοποθετεί την ιστορία μέσα στην αστική καθημερινότητα.
Το Christmas in Hollis δεν ξεχωρίζει επειδή είναι ένα διαφορετικό χριστουγεννιάτικο τραγούδι αλλά επειδή καταγράφει εκτός των άλλων το φαγητό όπως πραγματικά λειτουργεί στις γιορτές ειδικά στις οικογένειες των αφροαμερικανών σε μια δεκαετία που η οικογένεια, το φαγητό και οι γιορτές σήμαιναν πολλά περισσότερα απ’ όσα πιθανώς σημαίνουν σήμερα.