Και ενώ σήμερα μπορεί να ακούγεται αυτονόητο μια τηλεοπτική εκπομπή μαγειρικής να έχει προσεγμένο soundtrack, το 1999 τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Την ώρα που στην Ελλάδα κρατούσαμε σημειώσεις για τα υλικά που χρησιμοποιούσε η Βέφα Αλεξιάδου μαγειρεύοντας καλαμαράκια κρασάτα, με την Έφη Σαρρή να τραγουδάει δίπλα της playback «Στα κρεβάτια τα ξένα θα ονειρεύεσαι εμένα», ο Jamie Oliver μπήκε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες σαν πρωταγωνιστής ενός μουσικού video clip που κατέληγε σε μια συνταγή.
Οι κάμερες κινούνταν γρήγορα, το μοντάζ ακολουθούσε τον ρυθμό από τις κιθάρες και ο Jamie καθόταν πίσω από τα τύμπανα για να εκτονωθεί μετά το μαγείρεμα. Το αποτέλεσμα ήταν μια εκπομπή που άλλαξε μια για πάντα τον τρόπο που παρουσιαζόταν η μαγειρική στην τηλεόραση.
Πολύ πριν ο Jamie Oliver γίνει ένας από τους πιο γνωστούς μάγειρες στον κόσμο, ήταν ντράμερ, συμμετέχοντας από πολύ μικρός στους Scarlet Division, ένα βρετανικό συγκρότημα που δεν έμεινε στην ιστορία για τα δισκογραφικά του αριστουργήματα αλλά για τη μουσική που έντυσε το Naked Chef και αργότερα το βασικό θέμα του Oliver’s Twist. Μουσικές που στιγμάτισαν τα μεσημέρια μιας ολόκληρης γενιάς θεατών, αποτέλεσαν σύνθεση ανθρώπων που βρισκόταν στον στενό του προσωπικό κύκλο.
Ακόμα θυμάμαι ένα από τα πρώτα επεισόδια του NakedChef που είχε τίτλο, “TheBand”. Σ’ εκείνο, ο Jamie πηγαίνει στην Chinatown για να αγοράσει υλικά και στη συνέχεια να μαγειρέψει για το συγκρότημα του. Αυτό όμως που μ’ εντυπωσίασε έγινε δυο χρόνια αργότερα, στην τρίτη σεζόν της εκπομπής, όταν πήγε στην έπαυλη του JayKay για να μαγειρέψει roastbeef με Yorkshirepuddings στα μέλη των Jamiroquai την ώρα της πρόβας.
Αν αυτές τις εκπομπές της δει κάποιος σήμερα, θα βρεθεί μπροστά στο κλίμα της Βρετανίας την εποχή που η βρετανική pop κουλτούρα εξήγαγε σε όλο τον κόσμο μουσική, μόδα και αισθητική. Ο Oliver δεν φορούσε λευκή στολή για να μαγειρέψει αλλά κυκλοφορούσε με πολύχρωμα t-shirts, έτρεχε στις αγορές και έμοιαζε με τον μουσικό που πιο πιθανό ήταν να συναντήσεις σε μια πρόβα συγκροτήματος παρά σε μια επαγγελματική κουζίνα.
Στις λίστες των τραγουδιών που συνδέθηκαν με το The Naked Chef μπορεί να βρει κανείς ονόματα όπως οι Manic Street Preachers, οι Charlatans, οι Stone Roses, οι Pulp, ο Fatboy Slim και πολλοί άλλοι βρετανοί καλλιτέχνες που εκείνη την εποχή κυριαρχούσαν στα charts. Ο συνδυασμός γρήγορης μαγειρικής και μουσικής βρετανικής επικαιρότητας έκανε τους νέους φορώντας ακουστικά να ψάχνουν κίτρινα ντοματίνια στις υπαίθριες αγορές και να ρωτήσουν που μπορούν να βρουν παλαιωμένο cheddar. Και η αλήθεια είναι ότι βλέποντας εκείνη την εποχή το Naked Chef ήταν σα να έβλεπες μια εκπομπή στο MTV όλο νόημα και ουσία δίνοντας την απόλυτη αίσθηση ενός “Feel Good” τηλεοπτικού προϊόντος.
Είναι δύσκολο να μετρήσει κανείς πόσοι άνθρωποι άρχισαν να μαγειρεύουν εξαιτίας του και οφείλω να ομολογήσω ότι ήμουν ένας από αυτούς. Η πρώτη του εκπομπή ήταν η αιτία που το 2003 πετάχτηκα στο Λονδίνο για να δω από κοντά το εστιατόριο του “Fifteen”λίγο αφότου άνοιξε τις πόρτες του, άσχετα αν έφυγα από αυτό ελαφρώς απογοητευμένος. Ακόμα όμως θυμάμαι εκείνο το συναίσθημα που μου άφηναν οι πρώτες του εκπομπές. Τον ήχο από το τηγάνι να μπλέκεται με τα καθαριστικά riffs, τα κενά ανάμεσα στα ψησίματα να γεμίζουν από ηλεκτρικές νότες και μια κουζίνα που φαινόταν το πιο διασκεδαστικό μέρος του κόσμου. Ο Jamie Oliver είχε καταφέρει πριν πολλά χρόνια να μετατρέψει τη μουσική σε εργαλείο αφήγησης, πράγμα που προσπαθούν να κάνουν σήμερα πολλοί τηλεοπτικοί ή και όχι μάγειρες.
Ο ίδιος ο Jamie Oliver έχει δημιουργήσει στο Spotify μια playlist με τα κομμάτια που ακούστηκαν στα επεισόδια της συγκεκριμένης εκπομπής δίπλα σε διάφορες άλλες λίστες που τον εμπνέουν να μαγειρεύει μέχρι και σήμερα. Η σχέση του ίδιου με τη μουσική δεν χάθηκε όταν η καριέρα του απογειώθηκε. Το 2006 στην Αυστραλία έπαιξε μπροστά στο κοινό τύμπανα ενώ πολλές φορές επιστρέφει πίσω από τα drums για διάφορες μουσικές φιλικές συμμετοχές.
Συχνά γράφω για curated playlists, για listening bars ή για εστιατόρια που επενδύουν στον ήχο όσο και στο φαγητό τους. Αναφέρομαι πολλές φορές για τη σχέση μουσικής και γαστρονομίας σχεδόν ως κάτι αυτονόητο. Στα τέλη της δεκαετίας του 90 όμως δεν ήταν, και ο Jamie Oliver είναι μια από τις αιτίες που αυτό άλλαξε. Ένας νεαρός ντράμερ από την Αγγλία κατάλαβε ότι η μουσική μπορεί να γίνει μέρος μιας συνταγής και να συνοδεύει ένα πιάτο. Γι’ αυτό και εικοσιπέντε χρόνια μετά, μπορεί να μη θυμάμαι τι ακριβώς μαγείρευε αλλά θυμάμαι τον ρυθμό που μ’ έκανε να θέλω να μαγειρέψω.