Αρκετές φορές η προσπάθεια της οικογένειας Μορόπουλου έχει επαινεθεί μέσω αυτής της στήλης αλλά και των λιστών μου από εκθέσεις με τα «πιο ενδιαφέροντα κρασιά». Βέβαια η δουλειά του παραγωγού από το Νεοχώρι Αρκαδίας χαρακτηρίζεται από μια δωρική αυστηρότητα η οποία είναι εμφανής μέσα και έξω από την φιάλη, οπότε η κυκλοφορία μιας cuvee με την …ονειρική εμφάνιση του «72» εκτόξευσε τον δείκτη της περιέργειας μου.
Περιέργεια μάλιστα που γίνεται ακόμα μεγαλύτερη λόγω του περιεχομένου της φιάλης, αφού τα σταφύλια προέρχονται από ένα plot του ιδιόκτητου αμπελώνα που φυτεύτηκε το 1972. Όμως δεν είναι μόνο τα 50χρονα κλίματα που διαφοροποιούν την εν λόγω ετικέτα αλλά και οι οινολογικές επιλογές, που θέλουν το κρασί να ζυμώνει σε inox, βαρέλι και αμφορείς, να παραμένει 12 μήνες σε αυτά και μετά την ενοποίηση να περνά και άλλα 3 χρόνια με τις οινολάσπες σε δεξαμενές! Μια διαχείριση ύψιστης τόλμης που θα έκανε ακόμα και έναν σπεσιαλίστα των Gran Reserva από την Rioja να ζηλέψει!
Παρόλη την ωρίμανσή του το «72» εξακολουθεί να υπογράφει με πράσινες αλλά και αδιόρατες ροζέ ανταύγειες το ανοιχτό υποκίτρινο χρώμα του. Εντυπωσιακή και η φρεσκάδα στην μύτη, η οποία είναι πιο άγουρη από ότι η περιγραφή -που περιλαμβάνει λουκούμι, τσάι silver niddle και αχλάδι Conference- σε αφήνει να υποθέσεις. Παράλληλα όμως το μπουκέτο παρουσιάζεται ιδιαίτερα ντροπαλό, αφού τα αρώματα μόνο μετά από ύψιστη προσήλωση γίνονται αντιληπτά.
Πάντως εκεί που η ζωντάνια χτυπά κόκκινο είναι στο στόμα, με την οξύτητα και το λεμονάτο flavor να κυριαρχούν παρόλη την «εμπλοκή» τόσων διαφορετικών μέσων και τεχνικών που θα μπορούσαν να έχουν κυριαρχήσει επί μιας τόσο εύθραυστης ποικιλίας όπως είναι το Μοσχοφίλερο.
To Riedel Veloce Sauvignon Blanc και οι 10-12οC πήραν το κάτι παραπάνω από το ιδιαίτερο αυτό λευκό, το οποίο ωστόσο θα βρει λίγο –πολύ τις ίδιες αρμονίες με την ομογάλακτη Μαντινεία: κολοκυθοκεφτέδες, Ceviche ψαριού, πράσινες ελαφριές σαλάτες, τηγανιτά μπαρμπουνάκια…
Δίχως αμφιβολία μοναδικό από οινοποιητικής πλευράς το Μοσχοφίλερο 72 και ως εκ τούτου απόλυτα λογικό το κόστος των 20€. Εν τούτοις, όλη αυτή η προσπάθεια που προαναφέρθηκε δεν οδήγησε σε ένα προφίλ ριζικά διαφορετικό σε σχέση με την βασική cuvee του οινοποιείου, ενώ την ίδια στιγμή το κρασί υπολείπεται (λίγο) αυτής σε τόσο σε ένταση αρώματος όσο και σε flavor. Πάντως είναι μια κυκλοφορία που αναμφίβολα θα ενισχύσει παρά θα μειώσει τις μετοχές του οινοποιείου Μορόπουλος, ενώ παράλληλα θα εξιτάρει όσους οινόφιλους αγαπούν τα ισχυρά αφηγήματα.
Βαθμολογία: 7,5/10