Έχουμε αφήσει πίσω ήδη τον δεκαπενταύγουστο και μέρα την μέρα η Αθήνα φαίνεται πιο γεμάτη από κόσμο. Οι περισσότεροι σταρένιοι από τις διακοπές πουβγήκαν σε σπίτια φίλων και στο εξοχικό στο χωριό παρέα με την θεία που είχαμε να την δούμε από τα βαφτίσια μας. Σκοπός ήταν η διαφυγή από την μιζέρια και οι αλλαγές των παραστάσεων, και ως είθισται ο σκοπός είναι ιερότερος των μέσων. Για να δούμε τι θα μας ξημερώσει το φθινόπωρο ;
Πάντως ένα είναι σίγουρο. Η ποδοσφαιρική ομάδα της Λάρισας δεν θα αγωνιστεί στην 1η Εθνική Κατηγορία αφήνοντας απαρηγόρητο τον Θεσσαλικό κάμπο να πνίξει την θλίψη του σε Sauvignon Blanc Κτήμα Καριπίδη, Όψιμο Ντούγκο και Λημνιώνα Ζαφειράκη. Τουλάχιστον θα πίνουν καλά κρασιά.
Στην Αθήνα οι ημέρες περνάν ήσυχα με τα αυγουστιάτικά αεράκια να σπάνε την ζέστη. Σε μια έξοδο ανακάλυψα το Matilde, μια νεορουστίκ pizzeria που αυτοχαρακτηρίζεται pizza bar στο Γκάζι και πιο συγκεκριμένα στην Κωνσταντινουπόλεως 44. Απλή, καλόγουστη και στυλάτη μπορεί άνετα να γίνει στέκι. Οι ελαφοκεφαλές στον τοίχο είναι λίγο αταίριαστες με το σκηνικό αλλά ο καλλιτέχνης έχει άποψη. Ωραίες φάτσες στα απόνερα της οδού Περσεφόνης που γίνεται χαμός χωρίς λόγο. Λίγο στημένη όμως παρά την αξιόλογη προσπάθεια που γίνεται και στην ποιότητα των πρώτων υλών αλλά και στην εκτέλεση. Στο Matilde οι πίτσες ψήνονται στο ξυλόφουρνο. Δοκίμασα μια Margherita και μια με Bufala mozzarella και πραγματικά ήταν νοστιμότατες. Η pizza καλοκαιριάτικά σηκώνει μπύρα και έχουν στο βαρέλι την Ιταλική Moretti με καταγωγή από το Udine. Η λίστα κρασιών συμπαθητική για Pizzeria με άποψη αλλά τα κρασιά τα πήρε το μάτι μου σε ένα ράφι πίσω από τον ξυλόφουρνο. Οπότε η μπύρα μάλλον είναι η ασφαλής επιλογή και για το χειμώνα. Σίγουρα θα ξαναπάω σύντομα.
Μετά από ένα πρωινό μπάνιο στον όμορφο Αργοσαρωνικό δοκίμασα το Νυχτέρι Χατζηδάκη 2005 με σαρδέλες ψητές. Η απόλυτη καλοκαιρινή gourmet πρόταση μετά τα παγωμένα γεμιστά με φέτα και ξηρό Μοσχάτο Λήμνου. Το μυστικό βέβαια είναι στο ψήσιμο της σαρδέλας ώστε να μην ξεροψηθεί και να κρατάει τα υγρά της. Λίγο αλατάκι και ψιλοκομμένη ντομάτα από δίπλα και είναι όνειρο. Το Νυχτέρι του Χατζηδάκη 2005 στα καλύτερα του. Αρχικά λίγο κλειστό, αλλά στο δεκάλεπτο και αφού ανέβει η θερμοκρασία του στους 12-14Ο ξεδιπλώνει τα αρώματα του και παρά τον υψηλό αλκοολικό του βαθμό είναι απολύτως ισορροπημένο με την οξύτητα και αφήνει μια μοναδική μεταλλική επίγευση που σε ταξιδεύει στην Σαντορίνη. Επίσης δοκίμασα ένα από τα τέσσερα Sauvignon Blanc του Domaine Cailbourdin, το Les Cris 2007. Φρεσκότατο, καθαρό, ευχάριστο με τραγανή οξύτητα. Προσπαθώ να ανακαλέσω στην μνήμη μου ένα ελληνικό Sauvignon Blanc ή γενικότερα λευκό κρασί (που δεν έχει περάσει από βαρέλι) 4 ετών που να καταφέρνει να διατηρεί την φρεσκάδα του και την οξύτητα του και δυσκολεύομαι. Ίσως θα φταίει η ζέστη και ότι χρειάζομαι διακοπές. Ελπίζω να τα καταφέρω…