Την παρακολουθώ αδιάλειπτα τα τελευταία δέκα χρόνια και πραγματικά είναι ο παράδεισος των επαγγελματιών του κρασιού αλλά και των οινόφιλων αφού μπορεί να περιπλανάσαι τρεις μέρες και να δοκιμάζεις κρασιά από όλο τον κόσμο.
Εφέτος, είδα κρασιά από την Τουρκία, την Γεωργία, την Μολδαβία και την Βουλγαρία, μεταξύ άλλων, τα οποία τόσο με την μοντέρνα παρουσία τους όσο και με την σημαντική εξωστρέφεια τους, προσπαθούν να δηλώσουν παρόντα και να αποτελέσουν την ‘ψαγμένη’, εναλλακτική επιλογή των επαγγελματιών του κρασιού.
Εκεί κάπου και το ελληνικό περίπτερο με τους Έλληνες παραγωγούς να έχουν την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους, μια και πολλοί νομίζουν πλέον ότι οι εξαγωγές είναι η μοναδική διέξοδος.
Μεταξύ των ελληνικών περιπτέρων είχε στηθεί μια πλατεία γευσιγνωσίας, ένα μπαρ πρακτικά, που με την καθοδήγηση οινοχόων μπορούσε κανείς γρήγορα και εύκολα να δοκιμάσει κάποια από τα καλύτερα ελληνικά κρασιά και να αποκτήσει άποψη για την ποικιλία, την χρονιά και το ύφος του παραγωγού.
Εντύπωση μου έκανε πως πολλά από τα κρασιά που υπήρχαν στο μπαρ γευσιγνωσίας δεν τα είχα δει ποτέ πριν. Κρασιά από παραγωγούς όπως ο Κουτσογιωργάκης, ο Λουκάτος και ο Ξηρομερίτης δεν είχα ποτέ, στο παρελθόν, την τύχη να τα δω και να τα δοκιμάσω. Ελπίζω στο Οινόραμα που ξεκινάει την Παρασκευή να έχουμε συγκινήσεις με τα νέα ονόματα του χώρου. Αξίζει ίσως να γίνει ένα αφιέρωμα σε νεοεμφανιζόμενους που πραγματικά έχουν δυνατότητες και μέλλον.
Σε πηγαδάκι πάντως με γνωστούς έλληνες παραγωγούς διατυπώθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα. Σε αυτή την κρίση που διανύουμε και που έχουν πληγεί όλοι οι κλάδοι, έχοντας αναστείλει τις δραστηριότητές τους δίκτυα διανομής, κάβες, χονδρέμποροι, σούπερ μάρκετ, εστιατόρια κτλ, δεν έχει κλείσει ούτε ένα οινοποιείο. Αν’ αυτού εμφανίζονται όλο και περισσότερα σε μια αγορά που συρρικνώνεται ραγδαία και το αύριο είναι πιο αβέβαιο από ποτέ.
Το ερώτημα δεν είχε κακόβουλη πρόθεση ήταν απλά ένα αριθμητικό πρόβλημα που δεν έχει λύση. Ήταν ρητορικό και απάντηση δεν δόθηκε επί της ουσίας και μείναμε όλοι με τον προβληματισμό.
Δεν γνωρίζω αν το ‘κίνημα της πατάτας’ θα επεκταθεί και στο κρασί, αν δηλαδή ο τελικός καταναλωτής θα προμηθεύεται κατ’ ευθείαν από τον παραγωγό σε καλύτερες τιμές αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ανεξαρτήτως των μεσαζόντων τόσο πολλά κρασιά δεν χωράνε. Καλός είναι ο πλουραλισμός αλλά όταν έχει νόημα να υπάρχει. Αν κάνουμε ‘πατάτες΄ ανεξέλεγκτα κανένα κίνημα δεν μπορεί να διασώσει την κατηφόρα.
Για την αγορά του εξωτερικού δε, όπου το Ασύρτικο είναι μια κατηγορία από μόνο του το πρόβλημα είναι πιο μεγάλο για τα περισσότερα από τα υπόλοιπα κρασιά. Και ο λόγος είναι η τιμή, αφού τα ελληνικά κρασιά υπολείπονται κατά πολύ των αντίστοιχων από την Ιταλία και την Ισπανία.
Προσωπικά πιστεύω πως η λύση εξακολουθεί να είναι η τουριστική εγχώρια αγορά. Θα πρέπει να υποστηρίξουμε το εστιατόριο, το οποίο θα πουλάει σε πολύ λογικές τιμές το εμφιαλωμένο. Όποιος το κατάλαβε το κατάλαβε. Οι υπόλοιποι, με παραγωγική δύναμη των 50.000 φιαλών, που θέλουν να κάνουν εξαγωγές ικανοποιούν το τουριστικό τους ενδιαφέρον και τίποτα παραπάνω.
Τραγική εικόνα την τελευταία μέρα της έκθεσης: Έλληνες που δραστηριοποιούνται στην Γερμανική αγορά αρπάζουν τα μπουκάλια από τα ράφια! Θα πρέπει επιτέλους οι παραγωγοί, αφού δεν μπορούν να αρνηθούν να τα δώσουν, να σταματήσουν να κουνάν το κεφάλι τους όταν φεύγουν οι πλιατσικολόγοι και να έχουν μαζί τους άδειες φιάλες μόνο για προβολή.