Είχα καιρό να έρθω στο Line. Από το χειμώνα, πριν ανακοινωθούν ακόμα τα World’s Best 50 και το μπαρ των Κάτω Πετραλώνων σκαρφαλώσει με την πρώτη στην θέση 31. Έτσι τις προάλλες, μια ήρεμη Τρίτη, μετά το γραφείο είπα να το επισκεφτώ ξανά. Ήμουν αποφασισμένος ότι θα καθόμουν στην πίσω αυλή του, όμως ο καιρός είχε άλλες ορέξεις και η βροχή δεν το επέτρεψε. Μπορεί να μου χάλασε τα σχέδια και ως Παρθένος να αποδιοργανώθηκα, όμως και η θέση στο μπαρ δεν ήταν καθόλου άσχημη. Ίσα ίσα θα έλεγα.
Το Line είναι ένα όμορφο μπαρ (τα έχουμε πει αυτά πολλές φορές). Ο βιομηχανικός του χώρος έχει κάτι που προσωπικά μου αρέσει. Βρίσκω επίσης ωραίο ότι δεν είναι φορτωμένο με πολλά τραπέζια και υπάρχει χώρος να αναπνεύσει κανείς. Καθώς ζητούσα ένα Paloma, για μένα είναι το κοκτέιλ του καλοκαιριού θέλω να σας πω, έμεινα να παρατηρώ τον κόσμο που ήταν στο μαγαζί. Μικρές, νεαρές παρέες που οι περισσότερες ήταν όρθιες είτε στο μπαρ, είτε στα ψηλά σταντ. Ευτυχώς, δεν άργησε να έρθει και η δική μου παρέα. Οι δυο κολλητοί με τους οποίους είχα βρεθεί ξανά σε αυτό μπαρ. Τυχαίο; Μάλλον να και οι συγκεκριμένοι είναι πλέον θαμώνες εδώ.
Με το Paloma εγώ και εκείνοι με ένα Gimlet – δοκίμασα λίγο από περιέργεια και μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον ο συνδυασμός από χαμομήλι και μπλε τυρί που είχε – πιάσαμε την κουβέντα περί διακοπών. Θέμα όχι και τόσο ευχάριστο για μένα, μιας και ακόμα δεν έχω κλείσει τίποτα για αυτό το καλοκαίρι. Τους άφησα να μιλούν για νησιά, παραλίες, ακτοπλοϊκά εισιτήρια που έχουν πάει στο θεό, και εγώ μελετούσα τον κατάλογο για να χτυπήσω το επόμενο κοκτέιλ μου. Παρατήρησα ότι για ακόμα μια φορά η φοβερή τριάδα (Νίκος Μπάκουλης, Δημήτρης Νταφόπουλος και Βασίλης Κυρίτσης) έχουν προσαρμόσει τα ποτά τους στην εποχικότητα. Μένουν πιστοί στην φιλοσοφία τους, κι από ότι έμαθα προσπαθούν να την διευρύνουν όλο και περισσότερο. Κατέληξα, λοιπόν, σε μια sustainable παραλλαγή του Bloody Mary με σκοπό. Ποιόν; Μα να ζητήσω και κάτι να τσιμπήσω. Βλέπετε στο μυαλό μου είχα από πριν εκείνες τις φοβερά νόστιμες και τραγανές παναρισμένες κοτομπουκιές. Βέβαια, δεν έμεινα μόνο σε αυτές. Οι φίλοι είναι καλοφαγάδες και γνώριζα ότι δεν θα έλεγαν όχι ούτε στις patatas bravas (που εγώ θα τις ήθελα πιο καυτερές) ούτε και στα arrancini που γίνονται από κρητικό πιλάφι. Εδώ να σας πω ότι η παραλλαγή του Bloody Mary ήταν η ιδανική παρέα για τα φαγητά που πήραμε.
Με τούτα και με εκείνα και με την μουσική να μας κρατάει παρέα χωρίς να μας ενοχλεί, η βραδιά κύλησε όμορφα. Όπως ακριβώς θα ήθελα μετά από μια κουραστική και πιεστική μέρα στο γραφείο. Λίγο πριν καληνυχτίσω και πάρω το δρόμο για το σπίτι, ο Βασίλης (Κυρίτσης) μου έδωσε να δοκιμάσω ένα από τα «κρασιά» από χυμούς φρούτων σε ζύμωση, τα fruit wines, που ετοιμάζουν πίσω στο εργαστήριο τους. Ήταν αυτό με το σύκο. Δεν περίμενα να μου άρεσε τόσο μιας και έφερνε σε ξηρό shery που έχει αυτή την καλοζυγισμένη κα ευχάριστη οξείδωση.
Φεύγοντας από το Line σκέφτηκα ότι άφησα πολλούς ανοιχτούς λογαριασμούς: ούτε τα καινούργια τους κοκτέιλ δοκίμασα, ούτε το φαγητό τους, ούτε τα φοβέρα ψωμιά που φτιάχνει η Φαίδρα Μαυροειδή-Σβανά αλλά ούτε και τα ιδιαίτερα τους «κρασιά». Η επιστροφή μου εδώ, μάλλον είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη.
Info: Αγαθοδαίμονος 37 και Ορέστου, Κάτω Πετράλωνα, τηλ. 2103421311