Δεν είμαι σίγουρος αν η εμμονή αυτή είναι υγιής, αλλά σίγουρα είναι ανθρώπινη. Ίσως, επειδή το φαγητό είναι η πιο βασική μας ανάγκη, η πιο καθημερινή μας πράξη. Όταν βλέπουμε έναν “θεό” της μουσικής να τρώει spaghetti bolognese ή ένα σάντουιτς με τόνο, τον βλέπουμε στην πιο ανθρώπινη στιγμή του. Αυτός ο άνθρωπος που πάνω στη σκηνή φαινόταν αθάνατος, που μπορούσε να κάνει χιλιάδες κόσμο να χορεύει στο ρυθμό των δικών του κινήσεων, είναι τελικά σαν όλους μας. Χρειάζεται το φαγητό για να ζήσει.
Η διαδρομή της καταστροφής
Ο John Lennon, στις 8 Δεκεμβρίου του 1980, είχε μια τέλεια μέρα ενός μουσικού αστέρα. Φωτογράφιση με τον Annie Leibovitz, συνέντευξη για το νέο του album “Double Fantasy”, το οποίο είχε μόλις γίνει χρυσό. Πρωινό στο Cafe La Fortuna (έκλεισε τις πόρτες του το 2008) με αυγά benedict. Μεσημεριανό στο Stage Deli με corned beef σάντουιτς και ένα φλυτζάνι τσάι. Κλασικά αμερικάνικα γεύματα για έναν Άγγλο που είχε κάνει τη Νέα Υόρκη σπίτι του.
Αυτό που “χτυπάει” έντονα είναι η καθημερινότητα του σκηνικού. Το τελευταίο του γεύμα δεν ήταν κάτι εξωτικό, κάποια τελευταία αυτοκαταστροφική πράξη. Ήταν απλώς ένας άνθρωπος που έτρωγε τα πράγματα που του άρεσαν, στα μέρη που του άρεσαν, στην πόλη που αγαπούσε. Και μετά, καθώς προσπαθούσε να μπει στο σπίτι του, ένας ανισσόροπος με όπλο τελείωσε τη διαδρομή του. Το corned beef σάντουιτς έγινε η τελευταία του γεύση, όχι από επιλογή αλλά από απλή τύχη.
Η αναζήτησή του γλυκού
Ο Elvis, ο βασιλιάς του rock n roll, ο άνθρωπος που άλλαξε τον χάρτη της αμερικάνικης μουσικής με μια μόνο κίνηση της λεκάνης του, έφυγε από τη ζωή τον Αύγουστο του 1977 μετά από τέσσερις μπάλες παγωτό και έξι μπισκότα. Το προσωπικό της Graceland του είχε περιορίσει τη διατροφή, μιας και ζύγιζε 113 κιλά και είχε μπει σε αυστηρό πρόγραμμα διατροφής για να χάσει κιλά πριν την επόμενη περιοδεία του. Αλλά όπως αποδείχθηκε τη γλυκιά ανακούφιση και τη δόση ευτυχίας που προέρχεται από τη ζάχαρη, δεν μπόρεσε να τη σταματήσει.
Δεν ήταν κάποιο γεύμα υπερβολής, όπως θα περίμενε κάποιος από τον «βασιλιά» αλλά μάλλον μια συνήθεια που μαρτυρούσε έναν άνθρωπο κουρασμένο και αποσυρμένο. Το παγωτό μετά τα μεσάνυχτα δεν ήταν μια ακόμα παραξενιά αλλά ένας γνώριμος τρόπος να βρει λίγη γλυκιά ανακούφιση. Και σε αυτή την αναζήτησή γλυκού, βρήκε τον θάνατο του.
Η παιδική σκανταλιά
Ο Kurt Cobain,ο άνθρωπος που αποτέλεσε τη φωνή μιας ολόκληρης γενιάς, έφαγε το τελευταίο του γνωστό γεύμα στις 3 Απριλίου του 1994 στο εστιατόριο Cactus στο Σιάτλ. Το ενδιαφέρον εκείνη την ημέρα ήταν ότι ξεκίνησε το γεύμα του με το επιδόρπιο. Μπανάνες σοτέ με καστανή ζάχαρη και ρούμι. Στη συνέχεια πήγε στον κινηματογράφο να δει την ταινία “The Piano”. Πέντε μέρες αργότερα, ήταν νεκρός.
Υπάρχει κάτι το παιδικό στο να αρχίζεις το γεύμα σου με επιδόρπιο, κάτι που θα έκανε ένα παιδί αν δεν ήταν μπροστά οι γονείς του για να το σταματήσουν. Ίσως ο Cobain, που εκείνη την περίοδο πάλευε με τη φήμη, τα ναρκωτικά και την κατάθλιψη να ήθελε για μια στιγμή να νιώσει ελεύθερος. Να σπάσει τους κανόνες, να κάνει κάτι που θα τον έκανε να χαμογελάσει. Η γλυκιά γεύση της καραμελωμένης μπανάνας ήταν πιθανόν και η τελευταία του ευχαρίστηση.
Ένα κινέζικο γεύμα στο Παρίσι
Ο Jim Morrison, είχε αφήσει τους Doors, μετακομίζοντας στο Παρίσι με την Pamela Courson το 1971, προφανώς θέλοντας να ξεφύγει από τη φήμη, από τα ναρκωτικά και γιατί όχι τη μουσική. Τα στοιχεία λένε ότι την πρώτη μέρα του Ιουλίου της ίδιας χρονιάς με την Pamela άρρωστη στο σπίτι, ο Morrison βγήκε για να γευματίσει μόνος σε ένα μπιστρό στη διεύθυνση Le Mazet τρώγοντας ένα Croque Monsieur ενώ την επόμενη μέρα γευμάτισε μ’ ένα φίλο του σ’ ένα κινέζικο εστιατόριο στη Rui Saint-Antione, τρώγοντας γλυκόξινο κοτόπουλο με τη συνοδεία πολλών μπουκαλιών μπίρας. Μία μέρα μετά βρέθηκε νεκρός.
Η γοητευτική εικόνα του Morrison να γευματίζει μάλλον έχει να κάνει με την αίσθηση της μοναξιάς. Ο άνθρωπος που μπορούσε να γεμίσει στάδια, να κάνει το κοινό να παραληρεί, κάθεται μόνος σ’ ένα εστιατόριο στο Παρίσι. Δεν είναι πια ο rock star αλλά ένας απλώς Αμερικάνος στο εξωτερικό, που τρώει αυτό που θεωρεί οικείο σε μια ξένη πόλη.
Η τελευταία γεύση της δόξας
Ο αυτοαποκαλούμενος βασιλιάς της pop, Michael Jackson, έφαγε το τελευταίο του γεύμα στις 24 Ιουνίου του 2009. Τόνος με βιολογική σαλάτα και χυμός πορτοκαλιού-καρότου. Το μενού το είχε ζητήσει από τον προσωπικό του σεφ Kai Chase λίγες ώρες πριν τον θάνατο του. Κάτι ελαφρύ και θρεπτικό μιας και προετοιμαζόταν για μια σειρά συναυλιών που θα σηματοδοτούσαν την επιστροφή του στο Λονδίνο.
Ένα γεύμα ελεγχόμενο και υγιεινό. Ακόμα και στο φαγητό, ο τελειομανής performer δεν άφηνε το γούστο του να του επιβληθεί. Δεν υπήρχαν σχεδόν ποτέ αυθόρμητες επιλογές παρά μόνο προσεκτικά υπολογισμένα γεύματα ενός ανθρώπου που πίστευε ότι ο έλεγχος θα τον κρατούσε ζωντανό. Και όμως δεν τον κράτησε.
Αυτά τα γεύματα μας λένε πολλά περισσότερα απ’ όσα θα θέλαμε για τους καλλιτέχνες. Κάθε γεύμα αποτελεί και μια φωτογραφία του ανθρώπου εκείνη τη στιγμή. Όχι του rock star, όχι του ειδώλου αλλά αυτού που νιώθει πείνα και θέλει να τη σταματήσει. Του ανθρώπου που θέλει κάτι γλυκό, κάτι οικείο, κάτι που θα τον κάνει να νιώσει λίγο καλύτερα.