O Γιάννης έχει ένα σημαντικό προσόν: την ταπεινότητα. Η χρησιμότητα του συγκεκριμένου προσόντος έχει αντίκτυπο και στη δουλειά του όταν φτιάχνει κοκτέιλ, την συνταγή ενός από τα οποία θα μοιραστεί και μαζί μας.
Το 1999 ήταν η χρονιά που ξεκίνησε το bartending παράλληλα με μία σχολή ηχοληψίας την οποία παρακολουθούσε. Τα επόμενα χρόνια θα τον βρούμε σε πολλά διαφορετικά bar της Αθήνας (όπως το Guest café bar, Lamvi bar) και το 2004 ξεκινάει η συνεργασία του με τον όμιλο Πανά και παράλληλα να δουλεύει στα Central και Island, συνεργασία που θα διαρκέσει πέντε χρόνια, μέχρι το 2009. Την επόμενη χρονιά θα εργαστεί στο Grande Dame στο Γκάζι, χρονιά που θα τον αναδείξει δεύτερο νικητή στο διαγωνισμό World Class Bartender της Diageo Reserve Brands, όπου διαγωνίστηκε ανάμεσα σε περίπου 120 bartenders από αρκετά σημεία της Ελλάδας (κυρίως από Αθήνα και Θεσσαλονίκη). Από τότε γνώρισα καλύτερα τον Γιάννη αφού η συμμετοχή του αποτέλεσε και την αφορμή για να συμβεί αυτό.
Η εικόνα του υπερφίαλου - χαζοχαρούμενου- υπερπαντογνώστη- χωρίς στην ουσία να ξέρει τίποτα ουσιαστικό- barman θεωρώ ότι πλέον συνηθισμένη και καταντά πολλές φορές αστεία. Αυτή η εικόνα που περιέγραψα βρίσκεται στον αντίποδα της εικόνας που καλλιεργεί ο Γιάννης. Είναι λιγομίλητος αλλά αν χρειαστεί να σε κάνει να χαμογελάσεις, θα το κάνει στο πλαίσιο της δουλειάς του. Είμαι βέβαιος ότι και τα παιδιά με τα οποία συνεργάζεται επί του παρόντος στο Νouvelle Vague, στη Σκουφά δεν θα έχουν διαφορετική άποψη. Άλλωστε στο τέλος ο πελάτης πρέπει να φύγει ικανοποιημένος με το ποτό του και χαρούμενος με τον barman. Τότε ξέρεις ότι έκανες καλά την δουλειά σου. Ο Γιάννης ανήκει σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων. Οι γνώσεις του πολλές κάνοντας χρήση του τρίπτυχου «διάβασμα-παρουσιάσεις –ταξίδια» για να τις διευρύνει περισσότερο.
Αυτή την περίοδο δοκιμάζει ρούμι και συγκεκριμένα το Mount Gay Extra Old. «Eνα blend από ρούμι 8 έως 12 ετών με έντονο χρυσαφί χρώμα και αρώματα εσπεριδοειδών, μπανάνας, κακάο, δρυός και ψημένης καρύδας μεταξύ άλλων. Στη γεύση είναι βουτυράτο αλλά ισορροπημένο με νότες δρυός, καρύδας και μπαχαρικών ενώ στην επίγευση είναι κρεμώδες με διάρκεια. Είναι ένα ρούμι που πίνεται εύκολα σκέτο ή με ένα μεγάλο κομμάτι πάγου», θα μας πει. Παράλληλα θεωρεί ότι «είναι ένα πολύ δυνατό όπλο σε παραλλαγές κλασικών cocktail όπως Old fashion, Manhattan και Sazerac».
Αυτό που θα επιχειρήσει να «πειράξει» παρακάτω είναι το Japanese cocktail του Jerry Thomas. Ιδού πώς!
Η συνταγή του Γιάννη Αλεξόπουλου
Χτυπημένα καλά στο shaker και σερβιρισμένα σε ποτήρι coupet. Στο τέλος προσθέτει φλούδα πορτοκαλιού και τριμμένο Τοnka bean.
Τον Γιάννη Αλεξόπουλο θα τον βρείτε στο Νοuvelle Vague, Σκουφά 51, Κολωνάκι.