Ξαφνικά το βλέμμα της διαπέρασε τη τζαμένια επιφάνεια για να συναντήσει τη δική μου ματιά, σχεδόν σαν να συστηθήκαμε.
Δύο κοκτέιλ αργότερα, τα ίδια γαλανά μάτια παρατηρούσαν τα χέρια μου που πρόσθετα μια φλούδα πορτοκάλι (orange peel) σε ένα negroni.
-"Μμμμ....τζιν, campari και τι άλλο ήταν αυτό που πρόσθεσες μέσα στο ποτήρι; " με ρώτησε με ενθουσιασμό, σαν να λαχταρούσε να το πιει η ίδια.
- "Dubbonet. Κόκκινο γλυκό βερμούτ." της απάντησα
- "Θα ήθελα και γω ένα τέτοιο παρακαλώ", μου είπε η ευγενική επισκέπτρια.
Σε λίγα λεπτά, της είχα παραδώσει το cocktail που μου ζήτησε, ενώ ένιωθα να παρατηρεί τη διαδικασία του stirring (ανακατέματος) μέσα στο old fashioned ποτήρι.
-"Το βερμούτ που μου είπες, τι ακριβώς είναι; " απόρησε χαμογελώντας.
- "Με απλά λόγια πρόκειται για ενισχυμένο οίνο, κρασί με διάφορα μπαχαρικά και βότανα δηλαδή. Μόνο που στο συγκεκριμένο, ίσως καταλάβεις μια διακριτική πικράδα, που ενδεχομένως οφείλεται στην κινίνη. Σε μπέρδεψα;"
-" Όχι όχι, καθόλου. Αντιθέτως, ήσουν πολύ λιτός και σαφής. Άλλωστε νομίζω πως αυτή η ιστορία με το βερμούτ μοιάζει λίγο με την ιστορία της ρετσίνας που μου έλεγε ο παππούς μου."
- Δηλαδή; Τη ρώτησα έχοντας μείνει έκπληκτος από την πρωτοφανή ως τότε συζήτησή μας.
-"Κάναμε μια τομή στο πεύκο και βάζαμε ενα "κουτάκι" μεταλλικό που έμοιαζε σαν βαρκάκι και έτρεχε το ρετσίνι. Κάθε 5-6 μέρες πελεκούσαμε την ίδια τομή στο πεύκο και τέλος κάθε 10-15 μέρες το μαζεύαμε. Η ρητίνη του πεύκου, αποτελεί συντηρητικό του κρασιού και του αρώματος" μου έλεγε ο παππούς μου συχνά.
- "Κρίμα που ο παππούς σου δεν είναι από την Ολλανδία", της είπα χαριτολογώντας ενώ οι τελευταίοι πελάτες μου ζητούσαν το λογαριασμό. -"Θα με ενδιέφερε να μου έλεγε την ιστορία του τζενίβερ!"
Στην πραγματικότητα, αυτό που με ενδιέφερε πιο πολύ, ήταν το να μπορέσω να ξαναδώ την εντυπωσιακή επισκέπτρια...