Ελληνική cocktail σκηνή

03 Αυγούστου 2011
Σπύρος Πατσιαλός
Ποτά cocktails happy hour Πάρος Bourdain

"Το πρόβλημα με τον κόσμο, είναι πως έχουμε μείνει μερικά ποτά πίσω", είπε κάποτε ο συγχωρεμένος Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ.

Ήμουν πρωτοετής φοιτητής όταν επισκέφτηκα την Πάρο με τους κολλητούς.

Μέχρι τότε είχα σερβίρει αρκετά μπλε και πράσινα (αυτό το ραδιενεργό πράσινο) cocktail. Το best seller μας ήταν το «καρπούζι» ενώ τα μπλε σφηνάκια αποτελούσαν γκουρμέ κέρασμα για τους εκλεκτούς. Προφανώς, το boston shaker, δηλαδή το γυάλινο ποτήρι των 480 ml που σφραγίζει «αεροστεγώς» με το μεταλλικό σκεύος των 850 ml,  ήταν για μένα ακόμα τότε μια συλλογή από δύο άγνωστες λέξεις. Για το strainer, δε, που υπηρετεί τέλεια το σκοπό του να σουρώνει τον πάγο, ούτε λόγος. Σαφώς, χρησιμοποιούσα το 3 (=θρι) parts shaker. Όχι πολύ συχνά, και όχι με ιδιαίτερη χάρη.

Ήμασταν λοιπόν πρωτοετείς και φοιτητές, και κυνηγούσαμε τις μπύρες και τα φθηνά cocktail. Τα Ready to Drink (RTD`s) ήταν της μόδας και τα υποβρύχια εμφανιζόντουσαν περισσότερο από τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Οι επιγραφές με τα «Happy Ηour cocktails», ήταν δελεαστικές. Στην πραγματικότητα, όμως μπορούσες να πιεις Mai Tai με λικέρ δήθεν αμυγδάλου και ρούμι Γ΄κατηγορίας, Sex on The Beach με ηλιοκαμένα σναπς ροδάκινου και  Long Island με βότκα αυτοσχεδίως αποσταγμένη και  lime cordial.

Χρόνια αργότερα, με τους ίδιους κολλητούς αλλά με περισσότερες γευστικές απαιτήσεις, επισκέπτομαι τα ελληνικά bar. Θεωρώ συν-υπεύθυνο και  τον Άντονυ Μπουρνταίν ( "θα έτρωγες ποτέ σε μαγαζί με επιγραφή: φθηνό σούσι;")  που αναζητώ πια  ποιοτικότερα πιοτά, με καθαρές, φρέσκιες, μη επεξεργασμένες πρώτες ύλες. Συνεχίζουμε και πίνουμε Mai Tai , αλλά αυτή τη φορά με υπομονετικά οξειδωμένα ρούμια από τα πέρατα του ντουνιά, φρέσκους στυμμένους χυμούς βραζιλιάνικων  εσπεριδοειδών  και ποιοτικά σιρόπια αμυγδάλου, ενίοτε και σπιτικά. Και αφού μάθαμε να στίβουμε το πολυταξιδεμένο λάϊμ συνειδητοποιήσαμε πως με τον ίδιο εύκολο τρόπο μπορούμε να ξεζουμίζουμε τα δικά μας λεμόνια, πορτοκάλια και γκρέϊπφρουτ.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, μα αυτή τη φορά εστιάζουμε αλλού. Είναι σαν να ξαναβλέπεις μια ταινία μετά από πολλά χρόνια. Μπορεί να σου αρέσει περισσότερο, μπορεί και καθόλου. Η εκπαίδευση του καταναλωτικού κοινού θέλει και κόπο και τρόπο. Θα βοηθήσουμε και `μείς σε αυτό, σας το υπόσχομαι...