Η βόλτα από το Notting Hill Gate μέχρι το Queensway ένα ηλιόλουστο μεσημέρι στο Λονδίνο είναι απολαυστική. Περπατάς έχοντας στα δεξιά σου το πάρκο, προσπερνάς τα χαρακτηριστικά όμορφα σπίτια με τις περιποιημένες εισόδους και τα κουρεμένα σε σχήμα μπαλίτσας δεντράκια, και σε λιγότερο από είκοσι λεπτά περνάς την πόρτα του Royal China.

Είχα ακούσει πολλά για το συγκεκριμένο μαγαζί, ο φίλος μου ο Στέλιος πρότεινε να το επισκεφτούμε κάθε φορά που βρισκόμασταν στο Λονδίνο αλλά κάθε φορά κάτι τύχαινε και δεν τα καταφέρναμε. Ευτυχώς που αυτή την φορά η Diana επέμεινε και έτσι, ένα μεσημέρι Πέμπτης βρεθήκαμε τελικά καθισμένες στην μεγάλη αίθουσα με τις χρυσές διακοσμήσεις που θύμιζε έντονα τα αντίστοιχα κινέζικα εστιατόρια που έκαναν στράκες στην Αθήνα της περασμένης δεκαετίας. Φυσικά παραγγείλαμε dim sum, που δεν είναι μόνο το τυπικό lunch των κινέζων αλλά και το φαγητό για το οποίο φημίζεται το μαγαζί. Αφήσαμε την Diana να επιλέξει ως ειδικότερη, και λίγο αργότερα το τραπέζι μας γέμισε με τα χαρακτηριστικά μπαμπουδένια καλαθάκια των οποίων το περιεχόμενο εξαφανίσαμε σε ρυθμούς οπλοπολυβόλου κάνοντας την χαριτωμένη κινέζα σερβιτόρο μας να ανησυχήσει για το αν η παραγγελία μας θα μας έφτανε.
Έχω δοκιμάσει dim sum σε διάφορα μέρη, είναι από τα αγαπημένα μου πιάτα, αλλά πρέπει να παραδεχτώ πως το Royal China πάει την εμπειρία ένα βήμα παρακάτω. Μπορεί και δύο. Ότι φάγαμε ήταν εξαιρετικό. Από τα απλά vegetarian dumplings και τα υπέροχα crab meat dumplings που σερβίρονται μέσα σε σούπα, μέχρι τα πιο πικάντικα chili pork και τα αέρινα prawn and chives, όλα είχαν την τέλεια αναλογία «φύλλου» και γέμισης, και ήταν άψογα ψημένα, πάντα στον ατμό. Τόσο τα παραδοσιακά dim sum που είναι τυλιγμένα με ζύμη όσο και τα buns – δοκιμάσαμε μια εκδοχή με κοτόπουλο και μανιτάρια και μια με ψητό χοιρινό- που μοιάζουν περισσότερο με γεμιστά ψωμάκια στον ατμό, έφτασαν στο τραπέζι μας ζουμερά και ζεστά, και παρόλο που τα ταλαιπωρήσαμε αρκετά προσπαθώντας να τα φάμε όπως έπρεπε με τα chop sticks, δεν διαλύθηκε ούτε ένα. Μου άρεσαν επίσης πάρα πολύ και τα grilled dumplings λαχανικών που δεν τα είχα ξαναδοκιμάσει, όπως και η hot and sour soup με την οποία ξεκινήσαμε. Εξ’ ίσου νόστιμα ήταν και τα noodles με τα λαχανικά και το κοτόπουλο όπως και το Cantonese honey roasted pork . Τελειώσαμε το γεύμα μας με jasmine tea και κάναμε skip το γλυκό μια που θέλαμε να δοκιμάσουμε τα γλυκά του Ottolenghi, αλλά υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως την επόμενη φορά θα δοκιμάσω οπωσδήποτε το steamed sweet egg custard bun, που μου έκανε τρελό κλικ όπως χάζευα τον κατάλογο.
Όπως και να ΄χει, αν βρεθείτε στο Λονδίνο μην παραλείψετε να περάσετε από το Royal China. Πέρα από το ότι θα φάτε υπέροχα, θα ενθουσιαστείτε και με την τιμή. Εμείς πληρώσαμε για όλα όσα σας ανέφερα πίνοντας εμφιαλωμένο νερό βέβαια μια που θέλαμε να έχουμε κουράγιο να συνεχίσουμε την βόλτα μας, κάτι λιγότερο από εξήντα λίρες για τρία άτομα του poir boire συμπεριλαμβανομένου. Τιμή που για την Αθήνα της κρίσης σε ένα τέτοιου είδους μαγαζί μάλιστα και όχι στα Goody’s ή σε ταβέρνα, είναι απλά όνειρο θερινής νυκτός.
Royal China, 13 Queensway, London W2 4QJ
Tel: 0044 20 7221 2535
| 0 - 4 | 4.5 - 5 | 5.5 | 6 - 6.5 | 7 - 7.5 | 8 - 8.5 | 9 - 10 |
| Κακό | Μέτριο | Αποδεκτό | Καλό | Πολύ Καλό | Εξαιρετικό | Άριστο |
| *«βελάκι-σύμβολο»: το βελάκι προς τα πάνω, δεξιά από τον βαθμό, αν εμφανίζεται, συμβολίζει εστιατόριο που είναι κοντά στο να ανέβει το επόμενο βαθμολογικό σκαλοπάτι. | ||||||