Αποφάσισα να γράψω για ένα πολυτελές εστιατόριο με 3 αστέρια Μισελέν σήμερα ειδικά που είναι μια μέρα κρίσιμη για την Ελλάδα και το δίλημμα αν θα μείνουμε στην Ευρώπη ή όχι προβάλεται έντονα, για να τονίσω ότι παρά το γεγονός ότι ένα τέτοιο μέρος που απευθύνεται και συντηρείται από άτομα με υψηλά εισοδήματα είναι ένα μέρος που παράγει πολιτισμό. Παράγει πολιτισμό αναδεικνύοντας την ποιότητα, τις βιολογικές καλλιέργειες και τους μικρούς παραγωγούς. Παράγει πολιτισμό προάγοντας την ευγένεια και το σεβασμό, αναδεικνύοντας τη δημιουργικότητα και πάνω απ’όλα δίνοντας δουλειά σε δεκάδες εργαζόμενους που ξέρουν ότι με τη δουλειά τους μπορούν να καλυτερέψουν τη ζωή τους και να πετύχουν ένα καλύτερο αύριο αξιοποιώντας την κάθε ευκαιρία που τους δίνεται. Κι αυτό το ξέρω από προσωπική πείρα.
Ας κλείσω όμως τον τεράστιο πρόλογο και ας εστιάσω στο εστιατόριο που περνά για μένα την καλύτερη του περίοδο. Πάντα ήταν ένα σπουδαίο εστιατόριο με όλα τα στοιχεία που το ανεβάζουν στα 3 αστέρια αλλά μετά από μερικές ατυχείς επιλογές τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του αυτή τη στιγμή προσφέρει μια μοναδική εμπειρία. Δεν θα σταθώ στον χώρο, τα σερβίτσια, το άψογο σέρβις που δουλεύει σαν χορογραφία ή το «φωτεινό τραπέζι» με τις 4500 οπτικές ίνες στο κεντρο του εστιατορίου αλλά στο καινούριο μενού του καλοκαιριού που ο head chef Jocely Herland δείχνει την ωριμότητα και το ταλέντο του.
Δοκίμασα ένα εξαιρετικό πιάτο, το μαύρο ραβιόλι με καραβίδες που «κολυμπούσε» σε κονσομέ αρωματισμένο με τζίντζερ. Η γλύκα του ραβιολιού σε κόντρα με τη φλόγα από το ζωμό είχε σαν αποτέλεσμα ένα απολαυστικο πιάτο που σε ταξίδευε από τη Γαλλία στην Ασία και είναι για μένα το κορυφαίο παράδειγμα fusion.
Εντυπωσιάστηκα από ένα λαβράκι με κρούστα εσπεριδοειδών, μιά έκρηξη αρωμάτων που θύμιζε περιβόλι στη Μεσόγειο και ήταν καλύτερο και από ένα παρόμοιο πιάτο που είχα δοκιμάσει στο Μοντε Κάρλο. Ξαναθυμήθηκα το άψογο Τουρνεντό Ροσσίνι, ένα μάθημα κλασσικής Γαλλικής κουζίνας αλλά ταυτόχρονα κι ένα επίτευγμα μια και ένα πιάτο που συνδυάζει μοσχαρίσιο φιλέτο, ψωμί, φουα γκρά και σως από τρούφες κατορθώνει να είναι ελαφρύ και απόλυτα ισορροπημένο.
Ειδική μνεία στον chef patissier Angelo Ercolan oπου όχι μόνο μεγαλουργεί με τα σουφλέ, τους μπαμπάδες και τις vacherins αλλά έφτιαξε εκτός καταλόγου μια συγκλονιστική croquembouche για τα γενέθλια της αγαπημένης μου .
Αν λοιπόν κάποιος έχει αμφιβολίες για το άν πρέπει να μείνουμε στην Ευρώπη του προτείνω να επισκεφτεί το Alain Ducasse at the Dorchester. Είναι μια εμπειρία που σου θυμίζει ότι με τη δουλειά σου και τα χρήματα σου σε μια ελεύθερη κοινωνία μπορείς να έχεις και αξιοπρέπεια και πολιτισμό.
Βαθμός : 9.5/10