Από το σπουδαίο και αστεράτο εστιατόριο του Παρισιού, Taillevent γεννήθηκε η ιδέα μιας brasserie που προσφέρει 110 κρασιά με το ποτήρι και κλασική γαλλική κουζίνα. Η ιδέα επεκτάθηκε και στο Παρίσι και σύντομα και στη Νεα Υόρκη.
Το 110 de Taillevent London βρίσκεται πολύ βολικά για μένα 20 μέτρα από τη δουλειά μου και το ότι είναι ανοιχτό από πρωινό μέχρι και για δείπνο το κάνει εξαιρετικά προκλητικό μιας και αγαπώ ιδιαίτερα το κρασί.
Βρίσκεται στη θέση της τράπεζας Κουτς-της ιδιωτικής τράπεζας που έχει τα χρήματα της η βασίλισσα της Αγγλίας- και έχοντας κρατήσει τα περισσότερα αρχιτεκτονικά στοιχεία σε συνδυασμό με το ξύλο και το πράσινο δέρμα έχουν φτιάξει μια σέξυ και πολυτελή ατμόσφαιρα που σίγουρα δεν θυμίζει brasserie. Αυτό ίσως είναι και το πρόβλημα στο εστιατόριο: ότι ένα χαρούμενο και χαλαρό κόνσεπτ έχει τη μορφή ενός καλόυ γαλλικού εστιατορίου με αποτέλεσμα να χάνεται το κέφι και να υπάρχει ένα σφίξιμο στο σέρβις. Ελπίζω αυτά να είναι προβλήματα της αρχής που να λυθούν σύντομα και να βρεί το εστιατόριο τους ρυθμούς του και να γίνει στέκι κι όχι μια πρόχειρη λύση για τους επαγγελματίες της περιοχής και τους τουρίστες.
Η κουζίνα έχει πολύ καλό επίπεδο αλλά χωρίς τη φινέτσα και τη μαστοριά που χρειάζεται για να γίνει ένα σπουδαίο εστιατόριο αλλά ούτε και τη νοστιμιά του comfort food μιας brasserie. Για παράδειγμα ενώ το κοκτέιλ με καβούρι ήταν νόστιμοη remoulade που το συνόδευε ήταν σφιχτή και το αποτέλεσμα κάπως βαρύ. Και στο ραβιόλι με τις καραβιδες και την σως από εσπεριδοειδή ενώ ήταν νόστιμο η σως δεν ήταν σωστα δεμένη. Τουλάχιστον η ζεστή σούπα από κολοκύθα με κάστανα και φουντούκια με αποζημίωσε γευστικά.
Στα ψάρια ο τηγανητός βακαλάος με σως ταρτάρ ήταν καλός και το λαβράκι με ελαιόλαδο μια ευχάριστη έκπληξη αν και θα το ήθελα πιο αρωματικό. Το βολοβάν με τα γλυκάδια του αρνιού και την καραβίδα ήταν πολύ νοστιμο αν και παπαριασμένο στη βάση. “Soggy bottom” που θα έλεγε και η ιέρεια της βρετανικής κουζίνας Mary Berry.
Βέβαια αν είστε λάτρεις του κρασιού μπορεί και να τα συγχωρήσετε όλα αυτά μια και υπάρχουν 110 λόγοι για να ξεχαστείτε. Χωρισμένα σε 4 κατηγορίες ανάλογα με την τιμή υπάρχουν εξαιρετικά κρασιά από μικρά διαμαντάκια μέχρι αριστουργηματικά κρασιά των καλύτερων παραγωγών του κόσμου από σαμπάνιες Selosse μέχρι Haut Brion, Chateau Margaux και Domaine Leflaive. Λίγο προσοχή μόνο χρειάζεται γιατί ο λογαριασμός μπορεί να εκτοξευθει στα ύψη.
Εκτός από τα εξαιρετικά κρασιά επιδορπίου πολύ καλά ήταν και τα γλυκά με την πρωτότυπη διπλή μους από ζεστή και κρύα σοκολάτα και το μπαμπά με ανανά και ρυζόγαλο να ξεχωρίζουν. Πολύ έξυπνο και το κουαρτέτο γλυκών αναμνήσεων της παιδικής ηλικίας με μους σοκολάτας, ρυζόγαλο, κρεμ καραμελέ και ile flottante.
Πάντως αν δεν μπορείτε να έρθετε στο Λονδίνο για να τα δοκιμάσετε όλα αυτά το FNL έχει τη λύση. Τα μεγάλα κόκκινα κρασιά έρχονται το Δεκέμβριο και θα σας αποζημιώσουν για όλα μη σας πω και για τα capital controls ακόμα.
Βαθμός: 7/10