Το νέο μενού του Abovo, τα νέα opnenings και μερικές γαστρο-βόλτες στο Λονδίνο.
Θα ξεκινήσω από το τέλος μια και είμαι στο Λονδίνο τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές. Λοιπόν, αυτό που τελικά με εντυπωσιάζει περισσότερο εδώ δεν είναι πόσο καλά είναι τα «καλά εστιατόρια», ούτε καν πόσο γεμάτα είναι, είναι η ευκολία με την οποία ένας Λονδρέζος έχει πρόσβαση σε νόστιμο και ενδιαφέρον φαγητό. Το Σάββατο το πρωί κάναμε μια βόλτα στην Duke of York square όπου κάθε Σάββατο διοργανώνεται food bazaar. Έξω από την Saatchi Gallery στήνονται καμιά εικοσαριά-τριάντα πάγκοι και τέντες και πουλάνε ότι μπορείτε να φανταστείτε! Από βραζιλιάνικα steak sandwiches και burgers που ψήνονται επιτόπου μέχρι πιάτα με φρέσκα ιταλικά ζυμαρικά, σουηδικές σπεσιαλιτέ και εγγλέζικες πίτες. Η ποικιλία είναι απίστευτη, ότι δοκίμασα ήταν γευστικότατο και οικονομικό, αλλά το βασικότερο ήταν η ατμόσφαιρα και η ζωντάνια. Εκατοντάδες άνθρωποι περιφέρονται ή κάθονται σε παγκάκια με ψώνια στα χέρια ή μπουκωμένοι νοστιμιές από κάθε γωνιά της γης! Και αυτή είναι η μια όψη. Η άλλη είναι σε μαγαζιά όπως το The Whole Foods Market όπου κάθε foodie μπορεί να πάθει παροξυσμό ευχαρίστησης! Αυτό το δωμάτιο με τα τυριά ή το ψυγείο με τα dry aged βοδινά ή οι πάγκοι με τα λαχανικά είναι αφάνταστα προκλητικοί. Και θα κλείσω αυτή την πρώτη γευστική βόλτα με μια βραδιά στο Busaba Eathai. Δεν θα σας πω ότι το Busaba (δίπλα στο Selfridges) είναι κανένα φοβερά αυθεντικό ή σούπερ γκουρμέ ταϊλανδέζικο εστιατόριο. Προκαλώ όμως οποιονδήποτε να μου υποδείξει ένα άλλο εστιατόριο που σερβίρει μερικές χιλιάδες κουβέρ όπως αυτό (ατελείωτες ουρές μεσημέρι-βράδυ και συνεχείς εναλλαγές τραπεζιών) με τιμές που δεν μπορούν να ξεπεράσουν τις 25-30 λίρες και να σερβίρει τόσο καλό φαγητό! Ότι και αν δοκιμάσαμε (τον μισό κατάλογο για την ακρίβεια!) ήταν σωστό, έσφυζε από ζωντάνια και αρώματα και αν κάτι μπορεί κανείς να του καταλογίσει ήταν η εξευρωπαϊσμένη έλλειψη κάψας στα περισσότερα από τα πιάτα του.
Λίγο πριν φύγω για το Λονδίνο, βρέθηκα και πάλι στο Abovo, στην πλατεία του Κεφαλαρίου, για να δοκιμάσω το νέο μενού του Μιχάλη Νουρλόγλου. Το βρήκα πιο κατασταλαγμένο πλέον, με σαφέστερο προσανατολισμό και λίγο πιο …ήσυχες επιλογές. Ο ίδιος ο σεφ μπορεί να θεωρεί ότι με αυτό το μενού κάπως συγκρατείται, όμως αυτό που εκπέμπει είναι σιγουριά και μεγαλύτερη ωριμότητα. Η τεχνική του και η γεύση των πιάτων ήταν σε υψηλό επίπεδο και με δικαιώνει που πέρσι τον επέλεξα ως τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο σεφ. Η μόνη ουσιαστική παρατήρηση που έχω να κάνω αφορά στο ριζότο, όπου χρειάζεται ακόμη δουλειά για να πετύχει την αυθεντική και σωστή υφή, αλλά και την γευστική-αρωματική ένταση που «πρέπει» να έχει. Από την άλλη όμως δοκίμασα μια πραγματικά έξοχη δημιουργία. Το φουαγκρά ήρθε ψημένο στην εντέλεια και συνοδευόταν από έναν υπέροχο και υπέρκομψο πουρέ αμυγδάλου αλλά και «τελείες» από αρωματικό κουλί μανταρινιού. Μαζί του ένα ακόμη πιατάκι με ένα μικρό «μανταρίνι» γεμισμένο με τερίνα φουαγκρά. Εξαιρετική σύνθεση, έξυπνη παραπομπή στο μεγαλειώδες meat fruit του Blumenthal, αλλά το σπουδαιότερο; ‘Ενα απολαυστικότατο πιάτο.
Κλείνοντας, να σας πω ότι το «Buenos Aires», στην θέση του θρυλικού Vardis,στο Πεντελικό, ανοίγει μεθαύριο, την Πέμπτη, στις 25 Οκτωβρίου. Ο σεφ Ηλίας Σκουλάς υπόσχεται ένα ενδιαφέρον μενού με κουζίνα Αργεντινής αλλά και μια πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή από καλά κρέατα, ενώ η ατμόσφαιρα παραπέμπει στο Buenos Aires του μεσοπολέμου. Βρίσκω έξυπνο το ολοκληρωτικό επαναλανσάρισμα του Vardis, μένει τώρα να δούμε και την υλοποίησή του. Άνοιξε ήδη το «Kool Life», το εστιατόριο-αδερφάκι του Βαρούλκου που υπογράφει ο Λευτέρης Λαζάρου στο ξενοδοχείο Life Gallery, ενώ για τις αρχές Νοεμβρίου έχει πάει το άνοιγμα του ιαπωνικού «Oozora» επίσης στην Κηφισιά.