Θα ξεκινήσω παραθέτοντας πρώτα, μια πρόσφατη εμπειρία μου, αυτή την φορά όχι στο χώρο κάποιου μπαρ. Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα στο εθνικό θέατρο, για να παρακολουθήσω την αρχαία τραγωδία Άλκηστη του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία και μετάφραση Κ. Ευαγγελάτου. Κατά την διάρκεια του έργου, αφέθηκα στην γεμάτη τραγική ειρωνεία και χτυπήματα της μοίρας εξέλιξη του, απέχοντας λίγο από την δική μου, εκτός θεάτρου πραγματικότητα. Έπιασα μάλιστα τον εαυτό μου να προσπαθεί να δει την υπόθεση από την οπτική κάθε ήρωα, αποφορτισμένη από προσωπικά ψήγματα. Λίγες ημέρες αργότερα, επισκέφτηκα το CV Distiller, για δοκιμή cocktail. Πίσω από την σύνθεση τους κρύβονται οι Θοδωρής Αναγνώστου, Μάρκος Πρίφτης και Θέμης Κοντοδήμας, με νέο μέλος στην ομάδα την Όλγα Φίτσεκ.
Εκείνη την στιγμή παραδέχτηκα, ότι ίσως τελικά και να υπάρχει το κατάλληλο timing και αυτό γιατί το μενού που βρήκα μπροστά μου είχε τίτλο Έστιν ουν τραγωδία (έτσι ξεκινά ο ορισμός της τραγωδίας στην «Ποιητική» του Αριστοτέλη *)
Τι κοινό μπορεί όμως να έχει ένα μπαρ με την αρχαία τραγωδία; Τα πάθη των πρωταγωνιστών της με τον χαρακτήρα και το προφίλ κάθε αποστάγματος; Και η τελική λύτρωση του ήρωα με τον ευγενικό απόηχο μιας κουραστικής ημέρας;
Κάπου σε αυτό το σημείο ανέλαβε την διήγηση της ιστορίας του
καταλόγου ο Θοδωρής Αναγνώστου. Στο ατμοσφαιρικά ζεστό και φιλόξενο κελάρι του
μπαρ, με υπόκρουση jazz μελωδίες και το θερμό, στο μάτι, ξύλο που πρωταγωνιστεί
στο χώρο γύρω μας, ξεκινήσαμε μαζί να ξεφυλλίζουμε το νέο κατάλογο. Μου εξηγεί
λοιπόν πως για εκείνον ένα μπαρ εστί καταφύγιο. Είναι το μέρος που ο κάθε
καλεσμένος θα επισκεφτεί για τον δικό του λόγο και πως όπως και σε μια
παράσταση, έτσι και στο μπαρ υπάρχει δράση και αντίδραση. Τον βασικό
πρωταγωνιστή της βραδιάς τον επιλέγει και πάλι ο πελάτης, είτε αυτός είναι ο
ίδιος, είτε ο bartender, είτε ακόμη και το ποτό.
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη ο ήρωας/ηθοποιός προσθέτει κομμάτια δικά του, στον ρόλο. Με γνώμονα αυτό προκύπτει η μίμηση πράξεως, έτσι περιγράφεται και η πρώτη κατηγορία που περιέχει κλασικά cocktail με twist. Εδώ συνάντησα το στιβαρό Berlin Station, μια παραλλαγή του Smoky Martini, με Beefeater Gin, Carpano Bianco, Ardbeg 10 και tincture με βασιλικό και παρμεζάνα. Dry, δεμένο, με αλκοολικό προφίλ νότες και αρώματα φρεσκάδας βασιλικού. Αν είστε λάτρεις του ρουμιού, προτιμήστε ένα El Presidente με Clement vsop Agricole Rhum, Cocchidi Torino και dry Curacao, το οποίο κάνει τη γεύση του περισσότερο στρογγυλή, με το Agricole να μαρτυρά την εμφάνιση του και στη μύτη, συμβαδίζοντας με την γλυκόπικρη επίγευση και τους τρεις κόκκους καφέ που αρωματίζουν εξτρά το ποτήρι.
Η δεύτερη κατηγορία έγκειται στο μέγεθος εχούσης και κατά πόσο το ανθρώπινο είναι αποδεκτό με τα μειονεκτήματα αλλά και τα προτερήματα του, γιατί το τέλειο αποτελεί ύβρις στους Θεούς. Άλλωστε όπως συμπληρώνει και ο Θοδωρής Αναγνώστου «ο πυρήνας του μπαρ είναι οι άνθρωποι». Τα signature λοιπόν ή αλλιώς οι «σπιτικές» συνταγές της ομάδας με πρώτο το ευγενικό, χαμηλό σε οξύτητα και ήπια γλυκάδα, με ανθικά αλλά και λίγο nutty αρώματα, είναι το A grain of rice. Chivas Regal 12, Jasmine rice μαζίμε almond horchata, coconut milk, φρέσκολεμόνι και Abbot’s bitters. Η τελευταία εντύπωση ολοκληρώνεται με τα τραγανιστά flakes καρύδας για rim. Μία αρκετά ανορθόδοξη συνταγή, εμπνευσμένη από τον Μάρκο Πρίφτη, που εξελίχτηκε να δένει απίστευτα τα υλικά μεταξύ της, αποτελεί το Surrealism (Les Elephants). Το όνομα το έδωσε ο Αναγνώστου όταν είδε την συνταγή, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ήταν τόσο απίθανο να του αρέσει όσο ελέφαντες να καταφέρουν να εξισορροπήσουν πάνω σε ξυλοπόδαρα! (πίνακας του Dali). Εδώ, το Pisco βρίσκει Agricole Rhum, Ouzo, Mango, σιρόπι ραδίκι, και φρέσκο lime. Όλα μεταξύ τους ισορροπούν, με σουρεαλιστικό τρόπο και με τον γλυκάνισο να κλέβει στα αρώματα, αλλά κατά τα άλλα η γλυκιά γεύση συμφωνεί με το γήινο χαρακτήρα του ποτού. Όμως, το ενδιαφέρον μου κίνησε η Little Santa Tereza. Η ιστορία της, εμπνευσμένη από το βιβλίο του Joseph Roth «Ο θρύλος του αγίου πότη» (μια όμορφη ιστορία που καταλήγει με ένα ανεκπλήρωτο τάμα που όλοι εμείς, το εκπληρώνουμε με φόρο τιμής, μόνο με ένα τρόπο. Δεν θα αποκαλύψω περισσότερα και θα σας προκαλέσω να ρωτήσετε τον Θοδωρή την επόμενη φορά. Ίσως επειδή μου αρέσουν να ακούγονται ιστορίες στα μπαρ, ίσως γιατί θα την πει καλύτερα από εμένα. Το ποτό αυτό αποτελείται από Olmeca Altos Blanco, Px Romate Sherry ενισχυμένο με καπνιστό τυρί και Apricot brandy. Με έντονο άρωμα βερίκοκο και έντονη τελευταία επαφή την αίσθηση που αφήνει το sherry, ανήκει στην κατηγορία ποτών που δοκιμάζουμε ξανά και ξανά γιατί μας δίνει όλο και περισσότερα στοιχεία του. Το απλό, λιτό Path in the Garden, σε ύφος Last Word και Corpse Revirer συνδυάζει Befeeter Gin, λικέρ από πεύκο και χαμομήλι και φρέσκο λεμόνι. Φτάνει στο μπαρ και αποδεικνύει το Less is more,, αυτό δηλαδή που πρεσβεύουν τα περισσότερα κλασικά κοκτέιλ.. Εδώ, η λεπτεπίλεπτη πικράδα, μαζί με τη βοτανικότητα και τα ανθικά στοιχεία του ποτού, θυμίζουν βόλτα σε κήπο και περίπατο στην εξοχή.
Στην τελευταία ενότητα επέρχεται η κάθαρση. Που σημαίνει ηρεμία, χαλάρωση και ίσως και απολογισμός. Είναι η απογευματινή ώρα, μετά την όλη πίεση της δουλειάς. Sparkling, εύγεστες και εύκολες συνταγές, κάνουν εδώ την εμφάνιση τους. Το Rum n’ What? Πατάει σε λογική και γεύση Cuba Libra, χωρίς Coca Cola με Havana Reserva, γλυκό Vermouth, κανέλα, Lavender Bitters και ginger. Φαίνεται το τρίπτυχο κανέλα, τζίντζερ ζάχαρη αντικαταστεί την μυστική θρυλική συνταγή της cola, δίνοντας στο cocktail και μια παραπάνω ευχάριστη σπιρτάδα.
Τέλος, στην τελευταία σελίδα του μενού υπάρχουν κάποιες αγαπημένες επιλογές θαμώνων από προηγούμενους καταλόγους.
Μετά την επίσκεψη μου στο CV Distiller, χορεύουν διάφορες
σκέψεις μέσα στο μυαλό μου. Σίγουρα η αλληλεπίδραση, ο ανθρώπινος παράγοντας
και η κοινωνικοποίηση είναι κάποιες (από τις) σταθερές που δεν θα πάψουν να
είναι σημαντικές στην επιβίωση της φιλοσοφίας –και της ψυχής θα ήθελα να πω-
του μπαρ. Από τους περαστικούς της μπάρας μέχρι εκείνους τους λίγο πιο
αισθηματίες «μόνιμους» , από τα όσα παίρνουν , αλλά και τα όσα αφήνουν πίσω
τους, αντιστρέφοντας ενίοτε τους ρόλους. Από πολύ παλιά οι χώροι αυτοί ήταν
χώροι λήψης αποφάσεων και ατελείωτων συζητήσεων. Ας μην ξεχνάμε πως μέσα σε όλα
τα άλλα τεχνικά κομμάτια, τα μπαρ είναι ζωή, τέχνη, εμπειρίες μα και ιστορίες
που γράφονται ή σιγό-μουρμουρίζονται κάθε βράδυ σε αυτά.
* «Έστιν ουν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας, μέγεθος εχούσης, ηδυσμένω λόγω, χωρίς εκάστω των ειδών εν τοις μορίοις, δρώντων και ου δι’ απαγγελίας, δι’ ελέου και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»