Δεν θα σχολιάσω την ουσία της κριτικής, με την οποία συμφωνώ απόλυτα, άλλωστε φάγαμε μαζί εκείνο το βράδυ και ομολογώ πως -αν την έγραφα εγώ- θα ήμουν λίγο σκληρότερος. Το μόνο -γενικότερο- σχόλιο που θα κάνω επί της ουσίας απαντώντας στα πιο σοβαρά από τα σχόλια αναγνωστών είναι το εξής: η επιλογή ενός σεφ να αλλάζει διαρκώς μενού είναι ενδιαφέρουσα και αξιοθαύμαστη αλλά πάρα πολύ δύσκολα μπορεί να συμβαδίσει με την σταθερότητα και ακόμη δυσκολότερα με τους εξαντρίκ συνδυασμούς και τα πολλά, πάρα πολλά υλικά σε κάθε πιάτο. Τα σπουδαία πιάτα χρειάζονται δουλειά (με την έννοια των συνεχών πειραματισμών και μικροβελτιώσεων) και ο συνδυασμός ετερόκλητων στοιχείων, για να «βγαίνει» πάντα ή έστω συχνά, αφενός απαιτεί τεράστιο ταλέντο, αφετέρου προδίδεται εύκολα από την παραμικρή τεχνική αστοχία.
Σε κάθε περίπτωση αυτή είναι η γνώμη μας και αυτή κατέγραψε, με νηφαλιότητα, ο Τάσος Μητσελής. Και είναι βέβαιο ότι οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αξιοποιήσουν την ουσία του άρθρου και να βρουν στοιχεία που θα βοηθήσουν στην εξέλιξη της γαστρονομικής πρότασης τους.
Όμως κάτι άλλο ήθελα να σχολιάσω κυρίως και είναι θετικό. Η Ηλιόπετρα είναι ένα δημοφιλές και trendy εστιατόριο της Θεσσαλονίκης και χάρηκα που οι Θεσσαλονικείς έσπευσαν να το υποστηρίξουν. Είναι ευτύχημα που δεν έσπευσαν να το αποδομήσουν και ότι προφανώς εκείνοι δεν ασπάζονται την αθηναϊκή συνήθεια που θέλει τη γκρίνια για τα πιο πετυχημένα από τα εστιατόρια να είναι της μόδας και επιβεβλημένη. Βέβαια από αυτό το σημείο μέχρι να εκλαμβάνουν την κριτική ενός εστιατορίου ως επίθεση στην πόλη υπάρχει ένα τεράστιο νοητικό άλμα, ειδικά για το FNL που βραβεύει χρόνια τώρα πλήθος εστιατορίων -κάθε κατηγορίας- στη Θεσσαλονίκη (16 μόνο φέτος)! Τέλος, με κάποιες αστειότητες περί μυστηριωδών κινήτρων και θεωριών συνωμοσίας δεν ασχολούμαστε ασφαλώς.