Το πικρό είναι στη μόδα. Οι συνθήκες το επιβάλλουν. Λίγο το μνημόνιο και ότι διαφοροποιήσεις έχει επιφέρει αυτό στην καθημερινότητα του μέσου Έλληνα, λίγο το μόνιμο χάος σε οτιδήποτε απαιτεί ολίγη γραφειοκρατική δουλειά, λίγο ο ελληνικός αθλητισμός που ενώ αποτελούσε τρόπος διαφυγής από το καθημερινό πανηγύρι στο οποίο συμμετέχουμε όλοι θέλοντας και μη-τώρα λειτουργεί ως αυτοκτονικό παράγοντα.
Ηρέμησε και η λύση για όλα ήταν, είναι και θα είναι δύο- τρεις φίλοι, μια ωραία ατμόσφαιρα και ένα καλό πότο. Όπως και να το κάνεις ένα αξιοπρεπές ποτό ή cocktail, ακόμα και μία μπύρα, διώχνει έστω και προσωρινά τις μαύρες έννοιες. Οι περισσότεροι προτιμούν τα γλυκά ποτά, για να ξεχάσουν την πικρή ενδεχομένως γεύση από τα απομεινάρια της ημέρας. Άλλοι πάλι συνεχίζουνε στο ίδιο μοτίβο την ημέρα τους όταν ζητάνε ένα πικρό... φαρμάκι από τον bartender. Ή έστω γλυκόπικρο... όπως το Campari.
Ένα «φαρμάκι» ή καλύτερα ένα απεριτίφ που δημιουργήθηκε πριν από 150 χρόνια περίπου (1860-1867) στα κελάρια του Cafe Campari από τον Gaspare Campari ο οποίος χρησιμοποίησε 68 διαφορετικά βότανα και μπαχαρικά για να του δώσει τον τωρινό, μυστικό και αναλλοίωτο bitter χαρακτήρα που το διακρίνει. Στο Μιλάνο λοιπόν δημιουργήθηκε αυτό το κόκκινο bitter ποτό που δεσπόζει στα ράφια κάθε bar που σέβεται τον εαυτό του. Πλέον βέβαια μιλάμε για μία πολυεθνική εταιρεία , που πιστέψτε με δεν έχει ανάγκη την δική μου διαφήμιση –με πρόλαβε η Salma Hayek με τον πιο πειστικό τρόπο μάλλον. Παρολ` αυτά διατηρεί τα στοιχεία αυτά που το έκαναν μοναδικό «όπλο» στα χέρια ενός ανθρώπου πίσω από το bar. Η συνταγή του παραμένει μυστική και δεν την γνωρίζουν παρά μόνον ελάχιστοι.
Ο αλκοολικός του βαθμός εξαρτάται από την χώρα εξαγωγής του κυμαίνεται όμως από 20,5% έως 28%. Όσο για τον τρόπο παραγωγής; Εμβάπτιση των συστατικών (βότανα, μπαχάρια, φλοιοί από φυτά) με το νεράντζι και την κιγχόνη (ένα φυτό που καλλιεργείται στο Περού, την Κολομβία και χρησιμοποιείται εκτός από την ποτοποιία και για φαρμακευτική χρήση ως αναλγητικό και σε μυαλγίες) να είναι λίγα από αυτά που εμείς ξέρουμε. Το χαρακτηριστικό του κόκκινο, πορφυρό του χρώμα είναι αποτέλεσμα του καρμινικού οξέος, μιας ουσίας που εξάγεται από την σύνθλιψη ενός είδους εντόμων, των Coccus cacti, γνωστά και ως κοχινεάλη τα οποία ζουν και παρασιτούν σε κάκτους στο Μεξικό στοχεύοντας στο νερό του φυτού και στα θρεπτικά του συστατικά.
Πιείτε το σκέτο με πάγο ή σε ένα cocktail Νegroni αν δεν το έχετε δοκιμάσει. Ειδάλλως ζαλίστε τον barman που θα βρείτε απέναντι σας για μία εναλλακτική πρόταση. Enjoy!
Πώς να φτιάξετε ένα Negroni
Η διαδικασία του φαινομενικά απλή αλλά θέλει τον σεβασμό του παρασκευαστή-bartender που σημαίνει λίγο παραπάνω χρόνο. Σε ένα γεμάτο με πάγο mixing glass προσθέτετε:
- 25ml Campari
- 25 ml γλυκό Vermouth
- 25ml Gin
Aνακατεύετε τα υλικά χρησιμοποιώντας έναν αναδευτήρα-κουτάλι (όχι δάχτυλο πάντως!).
Σουρώνετε σε ένα οld fashioned ποτήρι με πάγο και διακοσμείτε με μία φλούδα πορτοκάλι αφού την έχετε πάει μία βόλτα στο χείλος του ποτηριού.