Ερχόμενοι από τα Χανιά, σε κάποιο σημείο της επαρχιακής οδού Πανεθήμου- Κολυμπαρίου, λίγο μετά το ημιορεινό χωρίο Άστρικας, συναντήσαμε τις εγκαταστάσεις της Βιολέα, του αγροκτήματος της οικογένειας Δημητριάδη, που ειδικεύεται στην παραδοσιακή παραγωγή βιολογικού ελαιολάδου, με την παλιά μέθοδο με μυλόπετρες και με πιεστήρια ψυχρής πίεσης.
Οι ελαιώνες τους που είναι περιτριγυρισμένοι από βαθιά, καταπράσινα φαράγγια, βρίσκονται στην προστατευόμενη περιοχή Π.Ο.Π. Κολυμβαρίου. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο Γιώργος Δημητριάδης, επέλεξε να ακολουθήσει το δρόμο της βιολογικής καλλιέργειας και ίδρυσε τη Biolea. Σήμερα έχει αναλάβει ρόλο η πέμπτη και έκτη γενεά της οικογένειας τους: η κόρη του, Χλόη Δημητριάδη είναι υπεύθυνη ελαιοκαλλιέργειας και παραγωγής ελαιολάδου, ενώ ο σύζυγός της, Μιχάλης Παπαδάκης, έχει αναλάβει τον ελαιοτουρισμό και είναι σεφ στο θεματικό τους εστιατόριο, για το οποίο σχεδιάζει μενού με απώτερο στόχο την ανάδειξη του ελαιολάδου.
Βγαίνοντας, από το αυτοκίνητο, ένιωσα να με συνεπαίρνει το τοπίο∙ ελαιώνες παντού κι ανάμεσά τους, στη βραχώδη κορυφή του λόφου Τρουλλί μόλις να ξεχωρίζουν τ’ απομεινάρια του βυζαντινού κάστρου της Ρόκκας (του 10ου αιώνα), που άλλοτε επόπτευε όλο τον κόλπο της Κισάμου. Έμεινα για αρκετή ώρα να θαυμάζω τη φύση, μέχρι που με ανακάλεσαν στο εδώ και τώρα. Παρότι ο αρχικός σκοπός της επίσκεψής μας ήταν να δοκιμάσουμε τα Single Estate ελαιόλαδα της Biolea και τα αρωματικά τους Lemonio και Nerantzio, μας δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσουμε και τα επίσης τα premiumEVOO της Pamako (Pomako Monovarietal (μονοποικιλιακό από τσουνάτη ελιά) το Pomako Blend – που, όπως μας πληροφόρησε ο παραγωγός τους, Ευτύχης Ανδρουλάκης, παράγονται και αυτά στο Astrikas Estate.
Μετά τη
γευσιγνωσία του ελαιολάδου – λίγο πιο σίγουροι για τις γνώσεις μας – νιώσαμε πως θα έπρεπε να
δοκιμάσουμε και τους συνδυασμούς των ελαιολάδων με τα πιάτα και έτσι «υποκύψαμε
– τραβάτε μας και ας κλαίμε – στο δέλεαρ
του «γεύματος των συνδυασμών», που για μένα, επεφύλασσε μια πραγματική έκπληξη,
καθώς «πέρα από τα παντρέματα» είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω ένα από τα τρία
πιο ελκυστικά, ελληνικά πιάτα που έχω δοκιμάσει, μέχρι στιγμής, το 2025.
Ώρα να επικεντρωθώ, επιτέλους, στη γαστρονομική εμπειρία του ίδιου γεύματος που ετοίμασαν τη μέρα εκείνη ο chef Μιχάλης Παπαδάκης με τον sous-chef του, Μπάμπη Μαυρομιχελάκη. Ξεκινήσαμε με το ζυμωτό ψωμί, που ήρθε ζεστό μαζί με θαλασσινό αλάτι, μικρές μαύρες σταφιδολιές και πράσινες ελιές και μετά ακολούθησαν οι μπρουσκέτες από ψητό, προζυμένιο ψωμί, με φρέσκο κατσικίσιο τυρί, ντοματίνια κονφί και πετιμέζι, λάδι μαϊντανού και σκόρδου φτιαγμένο από έξτρα παρθένο ελαιόλαδο (Biolea ελαιόλαδο ψυχρής έκθλιψης). Στη συνέχεια ο σεφ έφερε τη «μινωική πίτα» από βιολογικό αλεύρι, με γέμιση από κρητικά τυριά, δυόσμο, φρέσκα μυρωδικά την οποία περιέχυσε με ε. π. ελαιόλαδο (Pamako Blend) το οποίο άλειψε στην επιφάνειά της πίτας με ένα κλαράκι μυριστικών. Στη συνέχεια ήρθε η σαλάτα, δροσερή και μεγαλειώδης μες την απλότητά της: με αχλάδι, νεκταρίνια, άσπρα και κόκκινα σταφύλια, στη βάση της, μαζί με αβοκάντο και λεπτοκομμένα, σαν σερπαντίνες, κολοκυθάκια, φιστίκια Αιγίνης, λεμόνι, φρέσκα μυρωδικά και παρθένο ελαιόλαδο με λεμόνι (Biolea Lemonio, βιολογικό). Η σαλάτα αυτή λειτούργησε – ίσως στο μυαλό μου μόνο – ως «εισαγωγή» για το πιάτο που, κατά τη γνώμη μου, έκλεψε την παράσταση. Μια τραγανή, νόστιμη και απόλυτα ισορροπημένη παντσέτα, αργοψημένη στο τηγάνι σε ελαιόλαδο, μαζί μια κρέμα πατάτας με στάκα και με συνοδευτικά της βανίλιες (δαμάσκηνα) τουρσί, παντζάρια κονφί σε ελαιόλαδο, τέλεια τσιπς καρότου, σιρόπι εσπεριδοειδών και πετιμέζι κάπου ανάμεσα τους ελάχιστη τόνκα –ναι, τόνκα – σε σοφή αναλογία, τόσο διακριτική, που δυσκολεύτηκα να την εντοπίσω – αλλά, θα συνεχίσω να αποκαλώ «μαγικό» το χέρι που κατάφερε να την προσθέσει, ως secret element, απογειώνοντας ένα τόσο… γήινο πιάτο, που με έκανε να νιώσω πως ότι, πραγματικά, «άξιζε το ταξίδι», αλλά και να σας προτείνω να μην περιοριστείτε στον ελαιοτουρισμό, αλλά να ζήσετε κι όλη την εμπειρία του εστιατορίου.
Βέβαια, πήραμε κι άλλα πιάτα, όπως τα ζυμαρικά (φρέσκιες χυλοπίτες, στάκα, πέστο ρόκας με φιστίκια Αιγίνης, σκόρδο, γραβιέρα & έξτρα παρθένο ελαιόλαδο (BIOLEA) και ότι κλείσαμε μ’ ένα δροσερό γλυκό, μια κρέμα τυριού και λευκής σοκολάτας, με μαρμελάδα εσπεριδοειδών, δυόσμο, τραγανό μπισκότο από χαρούπι και παρθένο ελαιόλαδο με νεράντζι. (Biolea Neratzio βιολογικό). Εξαιρετικό φινάλε, αλλά η παντσέτα…
Να πω, όμως, ότι και η ομάδα του σέρβις ακολουθεί την «ψυχή» της κουζίνας, σέβεται τους ρυθμούς της ενώ ταυτόχρονα είναι αποτελεσματική, ευγενέστατη και πιστή στους νόμους της κρητικής φιλοξενίας.