Πέθανε ο Bertrand Grébaut, ο σεφ που έκανε το Septime σύμβολο της νέας γαλλικής γαστρονομίας

Ο Bertrand Grébaut, σεφ και συνιδρυτής του Septime στο Παρίσι, πέθανε σε ηλικία μόλις 44 ετών, ύστερα από μάχη με τον καρκίνο. Η είδηση σκορπίζει βαθιά συγκίνηση στη γαλλική και διεθνή γαστρονομική σκηνή, καθώς ο Grébaut υπήρξε μία από τις προσωπικότητες που συνέβαλαν ουσιαστικά στην αλλαγή του προσώπου της σύγχρονης γαλλικής εστίασης. Γεννημένος στις 5 Δεκεμβρίου 1981, ο Grébaut ακολούθησε αρχικά τον δρόμο του γραφιστικού σχεδιασμού, προτού στραφεί στην κουζίνα και αλλάξει για πάντα τον τρόπο που τρώνε οι παριζιάνοι και όχι μόνο. Σπούδασε στη Ferrandi, πέρασε από το L’ Arpège του Alain Passard και στη συνέχεια ανέλαβε την κουζίνα του L’ Agapé, όπου απέκτησε το πρώτο του αστέρι Michelin σε πολύ νεαρή ηλικία. Το 2011, μαζί με τον Théophile Pourriat, άνοιξε το Septime στην rue de Charonne, στο 11ο διαμέρισμα του Παρισιού. Από τα πρώτα του χρόνια, το Septime έγινε κάτι πολύ περισσότερο από ένα επιτυχημένο εστιατόριο. Έγινε σημείο αναφοράς για μια νέα γαλλική γαστρονομία που έβγαζε από πάνω της το βάρος της επισημότητας και έδινε χώρο στην εποχικότητα, στα προϊόντα, σε μια αισθητική πιο γυμνή, πιο αστική, πιο άμεση και μπιστρονομική. 
Το Septime κέρδισε το αστέρι Michelin το 2014 και σταδιακά εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο περιζήτητα εστιατόρια του κόσμου, ενώ το 2024 έφτασε μέχρι το Νο.11, επισφραγίζοντας τη διεθνή του επιρροή. Το 2025 βρισκόταν στο Νο.40 της ίδιας λίστας, διατηρώντας τη θέση του ανάμεσα στα εστιατόρια που εξακολουθούν να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε σήμερα για τη σύγχρονη γαλλική κουζίνα. Δίπλα στο Le Chateaubriand του Inaki Aizpitarte, το Septime στάθηκε ως ένας από τους βασικούς πυλώνες της παρισινής ανανέωσης, ανοίγοντας δρόμο για μια ολόκληρη γενιά σεφ και εστιατόρων. Με τον Théophile Pourriat, ο Grébaut δημιούργησε στη συνέχεια έναν μικρό κόσμο γύρω από το Septime: το Clamato, το Septime La Cave, την Tapisserie και το D’ une Île στο Perche. Ο Bertrand Grébaut ανήκε σε εκείνους τους σεφ που άφησαν μεγάλο αποτύπωμα μέσα από τη δουλειά τους και μέσα από τον τρόπο με τον οποίο αντιλήφθηκαν το εστιατόριο ως ζωντανό οργανισμό στη σύγχρονη εποχή για αυτό και ο θάνατος του είναι μια βαθιά απώλεια για τη γαλλική και τη διεθνή γαστρονομία, καθώς φεύγει ένας άνθρωπος που συνέβαλε ουσιαστικά στο να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο μια ολόκληρη γενιά είδε την υψηλή κουζίνα: πιο ελεύθερη, πιο ουσιαστική, πιο παριζιάνικη, πιο συνδεδεμένη με τον τόπο, την εποχή, τους παραγωγούς και κυρίως με την αληθινή ζωή.