Πάνε μερικοί μήνες από τότε που ξεκίνησα να πηγαίνω για τρέξιμο στο γηπεδάκι που βρίσκεται κοντά στο σπίτι μου. Ξέρετε, το κλασσικό γηπεδάκι με το γκαζόν στη μέση, και το ταρτάν περιμετρικά. Βέβαια, δεν έμπαινα ποτέ μέσα στο στίβο να τρέξω. Θεωρούσα πως «απαγορευόταν» η είσοδος για τους ξέμπαρκους. Το παράδοξο είναι, πως παρότι το επισκεπτόμουν σχεδόν καθημερινά, δεν είχα διακρίνει την επιγραφή που υπήρχε στην είσοδό του:
ΩΡΕΣ ΚΟΙΝΟΥ: Δευτέρα ως Παρασκευή : 20:00-22:00.
Δύο μέρες αργότερα στις 20:00 ακριβώς τράβηξα τη συρόμενη πορτούλα και μπήκα στο στίβο. Κάνοντας τα πρώτα μου βήματα, αισθάνθηκα περίεργα. Όμορφα περίεργα. Ξεκίνησα να τρέχω και ένιωσα σαν να με διαπερνά το ηλεκτρικό ρεύμα. Έκανα ακριβώς ότι έκανα και εκτός στίβου, μόνο που τώρα είχε αλλάξει η οπτική γωνία. Αυτή τη φορά ήμουν μέσα και κάποιοι με κοίταζαν από έξω.
Ακριβώς έτσι, αισθάνθηκα τον Απρίλη του ‘99, οπότε και μπήκα για πρώτη φορά μέσα από τη μπάρα. Ήμουν σε έναν χώρο όπου είχα βρεθεί δεκάδες φορές -εκτός μπάρας-και αισθανόμουν μια οικειότητα με τον κόσμο που ως τότε σερβίριζα τα πιοτά του, παίζοντας έτσι καταλυτικό ρόλο στη διασκέδασή του. Ως τότε ήμουν εγώ αυτός που παρατηρούσα τον bartender και λαχαταρούσα με όλη μου την ψυχή να είμαι στη θέση του. Ήμουν πραγματικά περίεργος να διαπιστώσω τί ακριβώς κρυβόταν πίσω από εκείνη τη φαρδιά ξύλινη λουστραρισμένη επιφάνεια, που κάθε βράδυ μπορούσε να βαστήξει τόσα ποτά, τόσα τσιγάρα και άλλα τόσα χέρια...
Έχοντας, σχεδόν, αποστηθίσει το πρώτο μου βιβλίο για κοκτέιλ, οπλισμένος με αισιοδοξία αλλά και γεμάτος δέος, έκανα τα πρώτα μου άτσαλα βήματα στο ξύλινο υπερυψωμένο δάπεδο που βρισκόταν στο εσωτερικό μέρος, στο «ιερό» της μπάρας. Μαγεία! Ξαφνικά αισθάνθηκα τους προβολείς όλους στραμμένους πάνω μου. Ήμουν στον ίδιο χώρο, αλλά μέσα σε msec αισθανόμουν ότι είχα μεταφερθεί σε άλλον πλανήτη. Έβλεπα τον κόσμο από άλλη οπτική. Και φυσικά και αυτοί (ο κόσμος) με έβλεπαν αλλιώς: εεεεεμμ....θα έφτιαχνα τα ποτά τους.
Το πρώτο κοκτέιλ που κλήθηκα να φτιάξω ήταν ένα long island iced tea, που στις μέρες μας ακούγεται σαν παραγγελία τουρίστα σε beach bar θυμίζοντας καθαρή «eight-ίλα». Η δε σκέψη ότι αναμιγνύονται σε ένα ποτό 5 λευκά προχειροφτιαγμένα αποστάγματα μου προκαλεί ακόμα ανατριχίλα. Αλλά όταν στο shaker συνδυαστούν: μια καλή βότκα, ένα καθαρό τζιν, ένα ελαφρύ ρούμι που κάνει παρέα με μια 100% αγαύης τεκίλα και triple sec –όλα σε ίσες ποσότητες- με μια μικρή δόση από σιρόπι ζάχαρης και το χυμό από φρέσκο λεμόνι η ανατριχίλα εξαφανίζεται. Και όταν όλα αυτά, ως ένα –πλέον- υγρό, σερβιριστούν σε ένα Collins ποτήρι που θα γεμίσει ως το χείλος με λίγη cola, τότε μπορεί αυτή η ανάμνηση να είναι και δροσιστική...