Οι φορές που έχω γράψει για το Ασπρολίθι τα 27 χρόνια που ασχολούμαι με την οινογραφία είναι τόσες πολλές, που το να ανατρέξω σε συγκεκριμένα κείμενα για να αναφέρω επί λέξει τους επαίνους θα ήταν λίαν αντιπαραγωγικό. Πάντως σίγουρα θα έβρισκα φράσεις όπως «το κρασί που έβαλε τον Ροδίτη στα σαλόνια», «μια από καλύτερες value for money ετικέτες του παγκόσμιου αμπελώνα», «ποτέ κανένα κρασί με τέτοια τιμή δεν έχει τόσο μεγάλο δυναμικό παλαίωσης» και «όσοι δεν έχουν εκτιμήσει το Ασπρολίθι απλώς δεν το έχουν πιει στην 5ετία».
Η επέτειος των 35 χρόνων από την πρώτη κυκλοφορία αυτού του εμβληματικού κρασιού από τον πανέμορφο αμπελώνα της Αιγιάλειας αποτέλεσε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να επιβεβαιώσω για μια ακόμη φορά όλα τα παραπάνω και να διαπιστώσω ότι η ισχύς τους παραμένει αναλλοίωτη στον χρόνο.
Το δημιούργημα του Άγγελου Ρούβαλη ήταν –για τα δεδομένα των ελληνικών λευκών της εποχής και δη του Ροδίτη- τόσο ρηξικέλευθο όσο και κάθε πτυχή της δραστηριότητας του οραματιστή οινοποιού. Μετά από σχεδόν 10ετή θητεία σε εξαιρετικά οινοποιεία της εποχής, το 1990 επέστρεψε στην πατρίδα του, έχτισε το πρώτο βαρυτικό οινοποιείο της χώρας, διέκρινε ότι ο βόρειος προσανατολισμός είναι ό μόνος δρόμος για την καυτή Ελλάδα (όταν όλοι «κοιτούσαν» τον νότο), διέσωσε το ιδιαίτερο σταφύλι της περιοχής Λαγόρθι και χρησιμοποίησε τα σταφύλια από τα σχεδόν 1000 μέτρα για να μας χαρίσει έναν δροσερό, λεμονάτο και γεμάτο ορυκτότητα Ασπρολίθι που διέγραψε κάθε αρνητική προκατάληψη σε σχέση με την πιο πολυφυτεμένη ποικιλία της χώρας.
Παρόλες τις οινολογικές εξελίξεις και την ανάληψη των οινοποιητικών ηνίων από την Θεοδώρα Ρούβαλη και τον Antonio Ruiz Panego (φωτό επάνω) λίγα πράγματα έχουν αλλάξει στην παραγωγή αυτής της εμβληματικής cuvee: τα σταφύλια προέρχονται από το μοναδικό cool climate terroir που εκμεταλλεύεται τα μεγαλύτερα υψόμετρα από όλες τις ΠΟΠ της χώρας, την επίδραση 7 ποταμών που καταλήγουν στον Κορινθιακό, τον βορεινό προσανατολισμό και τις μεγάλες θερμοκρασιακές διαφορές μέρας-νύκτας, η οινοποίηση γίνεται αποκλειστικά σε ανοξείδωτες δεξαμενές και σε χαμηλές θερμοκρασίες ενώ όλα τα στάδια ως και την εμφιάλωση βασίζονται στην βαρύτητα για τις μικρότερες δυνατές καταπονήσεις.
Το Ασπρολίθι 2025 (8/10) προσφέρει μια εξαιρετική γνωριμία με την ιστορική αυτή cuvee. Τυπικά ορυκτό, υφάλμυρο και ελαφρύ σε σώμα, φέρνει στο ποτήρι κάποιες τροπικές νότες αλλά και επίμονο flavor. Αν και είναι αρκετά απολαυστικό σήμερα, σίγουρα θα αποζημιώσει όσους του προσφέρουν στέγη για τα επόμενα 5 χρόνια.
Το 2024 (7/10) αντίθετα προδίδεται από την διόλου κολακευτική για όλα τα λευκά προπέρσινη χρονιά. Βέβαια αυτό ενέχει μόνο σχετική ισχύ, αφού το κρασί και σχετικά καλό flavor έχει και θα βελτιώνεται για τα επόμενα 2-3 χρόνια. Απλώς το άρωμά του είναι άτονο ενώ και το αλκοόλ γίνεται ελαφρά αισθητό στο τελείωμα.
Το φοβερό 2023 (8,5/10) έρχεται για να βάλει τα πράγματα στην θέση τους. Αναπάντεχα εκφραστικό στα αρώματα του πετρόλ, διαθέτει λίγο πιο γεμάτο στόμα, άφθονη αλατότητα, εντυπωσιακό μάκρος και δυναμικό ακόμα μιας πενταετίας!
Το Ασπρολίθι 2022 (7,5/10) προκαλεί αυτό που κάποιος θα αποκαλούσε mixed feelings! Παρόλα τα 4 χρονάκια του εκφράζει την ορυκτότητά του με έναν πιο …θειούχο τρόπο, ενώ κοντράρει τον άγουρο τροπικό του χαρακτήρα με ιδιαίτερη αυστηρότητα και άφθονη οξύτητα. Είμαι πολύ περίεργος που θα βρίσκεται το ’22 όταν θα σβήνει τα κεράκια των δέκατων γενεθλίων του…
Το 2021 (8/10) αντίθετα δεν προκαλεί την φαντασία αλλά την απόλαυση! Ο έντονα ξηροκαρπάτος χαρακτήρας του αλλά και το σχετικά πληθωρικό στόμα σχεδόν παραπέμπουν σε βαρέλι, όμως αυτό διόλου δεν σημαίνει ότι το κρασί έχει φθάσει στην κορύφωσή του. Αντίθετα, διαθέτει νεύρο και δροσιά ικανά να το οδηγήσουν στην αυγή της επόμενης δεκαετίας.
Το κρασί που έκλεισε αυτή τη συγκινησιακά φορτισμένη δοκιμή –τουλάχιστον για αυτούς που αγαπούν αυτή την ετικέτα και την παρακολουθούν για πολλά χρόνια- δεν ήταν το 2020 αλλά το Ασπρολίθι 2016 (7,5/10) που φέρει 10 χρόνια στην πλάτη του. Αυτά έχουν εξελίξει αρκετά την ξηροκαρπάτη μύτη, όχι όμως και το στόμα το οποίο διαθέτει εντυπωσιακό νεύρο για την ηλικία του.
Το Ελληνικό κρασί δεν διαθέτει πολλά εμβληματικά λευκά, ίσως γιατί αυτά και είναι πιο επιρρεπή σε τάσεις σε σχέση με τα ερυθρά και συχνά δεν έχουν την ευκαιρία να δείξουν την αντοχή τους στο χρόνο. Το μοναδικό Ασπρολίθι αποδεικνύει ότι παραμένει ανεπηρέαστο από τις μόδες και το χρόνο, ενώ ταυτόχρονα εξελίσσεται υπέροχα μέσα σε αυτά. Και στο κρασί το evolution και όχι το revolution είναι αυτό που καθιστά τα πράγματα σπουδαία…