Ιστορίες της μπάρας

Σκανδαλιστικά...γλυκόξινο!

Μια από τις πιο μεγάλες χαρές του bartending, είναι το ότι μερικές φορές αναγκάζεσαι να κρυφακούς σκανδαλιστικές ιστορίες ανάμεσα σε ανθρώπους. Ενίοτε, οι συζητήσεις είναι ακόμα πιο έντονες, Σχεδόν σε προσκαλούν να συμμετέχεις. Ειδικά οι παρέες γυναικών διψούν για τη γνώμη του μπαρ - μάν. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τα ζευγάρια. Εκεί οι τόνοι είναι πιο χαμηλοί. Περισσότερα καταλαβαίνεις από τα βλέμματα παρά από τις συζητήσεις.

Οι δυο γυναίκες

Υπάρχουν φορές, που η εικόνα μιας μπάρας ως προς τη σύνθεση των ανθρώπων που την περιβάλλουν, μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα για μια επιχείρηση και το αν κάνει καλά τη δουλειά της.

Τελείωσα την δουλειά είναι ώρα να πιω!

Το bartending είναι μια δουλειά, που δεν σταματά μετά την αποχώρηση από το bar. Αλλά συνεχίζεται όπου και όσο μπορείς να δοκιμάζεις καινούρια πράγματα.

Αδερφέ τί…. βάζεις μέσα;

Κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ συντηρητικοί με οτιδήποτε… βάζουν στο στόμα τους. Και αυτό τις περισσότερες φορές σημαίνει ότι διστάζουν να δοκιμάσουν καθετί καινούριο. Στην περίπτωσή μας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αρνούνται να πιουν  κάτι που έμαθαν από μικροί πως πίνεται «έτσι» .

Καλή Χρονιά και με καλή παρέα!

“Μια γυναίκα χρειάζεται έναν άντρα, όσο ένα ψάρι χρειάζεται ένα ποδήλατο”, Irina Dunn - αυστραλή συγγραφέας (1948 - )

Εντάξει ναι. Είχε αρκετούς φίλους με τους οποίους θα μπορούσε να κάνει ρεβεγιόν πρωτοχρονιάς σε κάποιο σπίτι. Θα μπορούσε να πάρει κάποια πρώην για να δει πώς είναι και τί κάνει και ίσως να περνούσαν ξανά ένα ή δυο βράδια μαζί. Μπα…δυο βράδια είναι πολλά. Καλύτερα να το ξεχνούσε. Είχε την άνεση του χρόνου, ευτυχώς, μα όχι και την οικονομική, δυστυχώς, να επισκεφθεί έναν φίλο του στο Λονδίνο, που τέτοια εποχή είναι γκλάμουρους. Φτού! Αν το είχε σκεφτεί λίγο νωρίτερα, μπορεί να έβρισκε πιο φτηνά εισιτήρια και να μην ήταν τελικά τόσο δύσκολο το να βρεθεί εκεί πρωτοχρονιάτικα.

Εναλλακτικά καύσιμα και στα cocktails

Την ίδια στιγμή που το πετρέλαιο και η βενζίνη ακριβαίνει, κάποιοι bartenders αναζητούν εναλλακτικά εγχώρια προϊόντα και τα ενσωματώνουν σε πρωτότυπες γευστικές συνταγές.

Το fizz που τραγουδάει ακόμα

“Αφού το πιεις, η μουσική τραγουδά μέσα σου τόσο τρυφερά και ασταμάτητα, όπου και αν περιπλανιέσαι. Και η γλυκιά της ανάμνηση σε ακολουθεί για πάντα” Έγραψε το 1895, ένας μεγάλος ποιητής από το Σικάγο, για το κοκτέιλ με το όνομα Ramos Gin Fizz.

Ο bartender τα βλέπει όλα;

Είναι βραδιές, που περνάνε από τα μάτια του bartender χιλιάδες εικόνες, χιλιάδες στιγμές. Κάποιες από αυτές, περιγράφονται ομορφότερα με ένα κοκτέιλ.

Στο Θησείο μύρισε Κούβα

Όχι, αυτή τη φορά δεν ήμουν εγώ πίσω από τη μπάρα, αλλά ένας απλός επισκέπτης. Θα σερβιριζόμουν όμως από εξαιρετικούς συναδέλφους, λίγα λεπτά αφού είχα δοκιμάσει στην «στρέιτ» του μορφή το Havana Club Selección de Maestros.